تازه ها: .

کنوانسیون ژنو درباره جنگ و اسرای جنگی

      مدیر وبسایت

کنوانسیون ژنو درباره جنگ ووو

باب اول مقررات عمومی

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۲ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 1

دولت‏های معظمۀ متعاهد تعهد می‏نمایند که این قرارداد را در همۀ احوال محترم ‏شمارند و اتباع خود را به احترام آن وادارند.

● مادۀ 2

علاوه بر مقرراتی که باید در زمان صلح به موقع اجراء گذاشته شود این قرارداد در صورت وقوع جنگی که رسماً اعلان شده باشد یا هرگونه نزاع مسلحانه که بین دو یا چند دولت معظم متعاهد بروز کند اجرا خواهد شد ولو آنکه یکی از دول مزبور وجود وضع جنگی را تصدیق نکند.
این قرارداد دربارۀ هرگونه موارد اشغال تمام یا قسمتی از خاک یکی از دول معظمۀ متعهد نیز معتبر است ولو آنکه اشغال مزبور با هیچ‏گونه مقاومت نظامی مواجه نشده باشد.
چنانچه یکی از دول داخل در جنگ عضو این قرارداد نباشد دولت‏های عضو معذلک در روابط متقابل خود تابع این قرارداد خواهند بود و چنانچه آن دولت این قرارداد را قبول و مقررات آنرا اجرا کند در مقابل او نیز ملزم به اجرای این قرارداد خواهند بود.

● مادۀ 3

چنانچه نزاع مسلحانه جنبۀ بین‏الملی نداشته و در خاک یکی از دول معظمۀ متعاهد روی دهد هر یک از دول داخل در جنگ مکلفند لااقل مقررات زیر را اجرا نمایند.
1 با کسانی که مستقیماً در جنگ شرکت ندارند، به انضمام افراد نیروهای مسلحی که اسلحه به زمین گذاشته باشند یا کسانی که به علت بیماری یا زخم یا بازداشت و یا هر علت دیگری قادر به جنگ نباشند باید در همه احوال بدون هیچ گونه تبعیض ناشیه از نژاد، رنگ، مذهب، عقیده، جنس، اصل و نسب یا ثروت یا هر علت مشابه آن با اصول انسانیت رفتار شود.
اعمال ذیل در مورد اشخاص مذکور بالا در هر زمان و در هر مکان ممنوع است و خواهد بود: الف لطمه به حیات و تمامیت بدنی، قتل من جمله قتل به تمام اشکال آن، زخم زدن، رفتار بی‏رحمانه، شکنجه و آزار.
ب اخذ گروگان.
ج لطمه به حیثیت اشخاص من جمله تحقیر و تخفیف.
د) محکومیت و اعدام بدون حکم قبلی دادگاهی که صحیحاً تشکیل شده و جامع تضمینات قضائی که ملل متحد ضرورت می‏دانند باشد.
2 بیماران و زخم‏داران جمع‏آوری و تحت معالجه قرار خواهند گرفت.
یک دستگاه نوع پروری بی‏طرف مانند کمیتۀ بین‏المللی صلیب سرخ می‏تواند خدمات خود را به متخاصمین عرضه دارد.
گذشته از مراتب فوق دول متخاصم سعی خواهند کرد تمام یا قسمتی از سایر مقررات این قرارداد را از طریق موافقت نامه‏های اختصاصی به موقع اجراء گذارند.
اجرای مقررات فوق اثری در وضع متخاصمین نخواهد داشت.

● مادۀ 4

الف اشخاص ذیل متعلق به یکی از طبقات مشروحه پائین که به دست دشمن افتند اسیر جنگی بدان‏گونه که مفهوم این قرارداد است شمرده می‏شوند:
1 اعضاء نیروهای مسلح یکی از متخاصمین و همچنین اعضاء چریک و دسته‏های داوطلب که جزو نیروهای مسلح مزبور باشند.
2 اعضاء سایر چریکها و اعضاء سایر دسته‏های داوطلب به انضمام اعضاء نهضت‏های مقاومت متشکل متعلق به یک دولت متخاصم که در داخل یا خارج خاک خود مشغول عملیات باشند ولو آنکه خاک مزبور اشغال شده باشد مشروط به اینکه چریکها یا دسته‏های داوطلب و نهضت‏های مقاوت متشکل مذکور جامع شرایط زیر باشند:
الف) یک نفر رئیس در رأس آنها باشد که مسئول اتباع خود باشد.
ب) دارای علامت مشخصۀ ثابتی باشند که از دور قابل تشخیص باشد.
ج) علناً حمل اسلحه نمایند.
د) در عملیات خود مطابق قوانین و رسوم جنگ رفتار نمایند.
3 اعضاء نیروهای مسلح منظم که خود را وابسته به دولت یا مقامی معرفی نمایند که از طرف دولت دستگیر کننده به رسمیت شناخته نشده باشد.
4 کسانی که همراه نیروهای مسلح هستند بی‏آنکه مستقیماً جزو آن نیروها باشند از قبیل اعضاء غیرنظامی کارکنان هواپیمایی جنگی خبرنگاران جنگی تهیه کنندگان اجناس، اعضاء واحدهای کار یا خدمت که عهده‏دار آسایش نیروهای مسلحند مشروط به اینکه از طرف نیروهای مسلحی که همراهی می‏کنند مجاز باشند برای این منظور نیروهای مسلح مزبور مکلفند کارت هویتی مطابق نمونه پیوست به این قبیل ا شخاص تسلیم نمایند.
5 کارکنان نیروهای بحریه بازرگانی من جمله فرماندهان و ناخداها و شاگردان و کارکنان هواپیمائی کشوری دولت‏های متخاصم که به موجب سایر مقررات حقوق بین‏الملل از معاملۀ مساعدتری برخوردار نیستند.
6 اهالی اراضی اشغال نشده که در موقع نزدیک شدن دشمن بی‏آنکه فرصت تشکیل نیروهای منظم داشته باشند ارتجالاً برای مبارزه با دشمن اسلحه به دست می‏گیرند مشروط به این که علناً حمل اسلحه نمایند و قوانین و رسوم جنگ را محترم شمارند.
ب اشخاص ذیل از معامله‏ای که به موجب این قرارداد برای اسیران جنگی تعیین گردیده برخوردار خواهند شد:
1 اشخاصی که به نیروهای مسلح کشور اشغال شده متعلق‏اند یا متعلق بوده‏اند در صورتی که دولت اشغال کننده به علت همین تعلق اقدام به بازداشت آنها را لازم بدانند ولو آنکه آنها را قبلاً در زمانی که جنگ در خارج خاک اشغالی ادامه داشته آزاد کرده بوده خصوصاً در موردی که اشخاص مزبور در صدد الحاق به نیروهای مسلح اصلی خود که در جنگ داخل باشد برآمده و توفیق نیافته باشند یا در موردی که اشخاص مذکور به اخطاری که به منظور بازداشت به آنان بشود اطاعت ننمایند.
2 اشخاص متعلق به یکی از طبقات مشروحه در این ماده که دولت‏های بی‏طرف یا غیر متخاصم آنها را در خاک خود پذیرفته و طبق حقوق بین‏المللی مکلف ببازداشت آنان می‏باشند با قید و شرط هرگونه معاملۀ مساعدتری که دولت‏های مذکور بخواهند دربارۀ آنان قائل شوند به استثناء مقررات مواد8، 10، 15، بند 5 از مادۀ 30، مواد 58 لغایت 67 و مواد 92 و 126 و به استثنای مقررات مربوط به دولت‏های حامی در موقعی که بین دول متخاصم با دولت‏های بی‏طرف یا غیر متخاصم روابط سیاسی موجود باشد. در موقعی که روابط سیاسی مزبور موجود باشد دول متخاصم متبوع اشخاص مذکور مجاز خواهند بود وظائفی را که به موجب این قرارداد به عهدۀ دول حامی است نسبت به آن اشخاص اجراء نمایند بدون آنکه این عمل از وظائفی که دول مزبور معمولاً به موجب رسوم و عهود سیاسی و کنسولی اجراء می‏نمایند چیزی بکاهد.
ج) این ماده اساسنامۀ کارکنان بهداری و مذهبی را بنحویکه در مادۀ 33 این قرارداد پیش‏بینی شده محفوظ می‏دارد.

● مادۀ 5

این قرارداد دربارۀ اشخاص مذکور در مادۀ 4 از لحظه‏ای که به دست دشمن افتند تا آزادی و اعادۀ قطعی آنها به کشورشان اجراء خواهد شد.
اگر شک باشد که اشخاص که عمل مخاصمت آمیز مرتکب شده و به دست دشمن افتاده‏اند متعلق به کدام یک از طبقات مذکور در مادۀ 4 می‏باشند اشخاص مزبور تا وضعشان به توسط دادگاه صالح معلوم نگردیده از حمایت این قرارداد برخوردار خواهند بود.

● مادۀ 6

علاوه بر موافقت‏ نامه‏هائی که در موارد 10، 23، 28، 33، 60، 65، 66، 67، 72، 73، 109، 110، 118، 119، 122 این قرارداد بالصراحه پیش‏بینی شده دولت‏‏های معظمۀ متعاهد می‏توانند موافقت نامه‏های اختصاصی دیگری راجع به هر مسئله که حل آنرا اختصاصاً مقتضی بدانند منعقد سازند. هیچ موافقت نامۀ اختصاصی نمی‏تواند به وضع اسیران جنگی به نحوی که به موجب این قرارداد معین شده لطمۀ بزند یا حقوقی را که بر طبق این قرارداد برای آنها مقرر است تقلیل دهد.
اسیران جنگی در تمام مدتی که مشمول قرار دادند از مزایای موافقت نامه‏های مزبور برخوردار خواهند شد مگر آنکه در آن موافقت نامه‏ها یا موافقت نامه‏های بعدی صریحاً خلاف آن مقرر شده باشد و یا یکی از دول متخاصم اقدامات مساعدتری دربارۀ آن اتخاذ کرده باشد.

● مادۀ 7

اسیران جنگی نمی‏توانند در هیچ حالی از تمام یا قسمتی از حقوقی که به موجب این قرارداد یا احیاناً به موجب موافقت نامه‏های اختصاصی مذکور در مادۀ قبل دربارۀ آنان تأمین شده صرف نظر نمایند.

● مادۀ 8

این قرارداد با معاضدت و تحت نظر دولت‏های حامی که عهده‏دار حفظ منافع دول متخاصمند به موقع اجراء گذارده خواهد شد. برای این منظور دولت‏های حامی می‏توانند علاوه بر مأمورین سیاسی و کنسولی خود نمایندگانی از میان اتباع خود یا از میان اتباع دولت‏های بی‏طرف دیگر تعیین نمایند.
نمایندگان مزبور مورد پذیرش دولتی که نزد آن انجام وظیفه خواهند کرد قرار گیرند.
دولت‏های متخاصم به وسیع‏ترین وجهی در انجام وظیفۀ مأمورین یا نمایندگان دولت‏های بی‏طرف تسهیل خواهند کرد.
مأمورین یا نمایندگان دول حامی نباید در هیچ مورد از حدود وظیفۀ خود به نحوی که از این قرارداد مستفاد می‏شود تجاوز کنند مخصوصاً باید ضروریات عالیۀ امنیت دولتی را که نزد آن انجام وظیفه می‏نمایند رعایت نمایند.

● مادۀ 9

مقررات این قرارداد با فعالیت‏های نوع‏پرورانه که کمیتۀ بین‏المللی صلیب سرخ یا هر دستگاه بشردوست بی‏طرف دیگر برای حمایت اسیران جنگی و کمک به آنان با موافقت دولت‏های متخاصم مربوطه به عمل آورد مانة الجمع نخواهد بود.

● مادۀ 10

دولت‏های متعاهد می‏توانند در هر موقع بین خود توافق نمایند که وظائفی را که به موجب این قرارداد به دول حامی محول است به یک دستگاه بین‏المللی که جامع کلیۀ تضمینات بی‏طرفی و کارآمدی باشد محول سازند.
چنانچه بعضی از اسیران جنگی به علتی از فعالیت یک دولت حامی با یک دستگاه که در بند اول این ماده تعریف شده بهره‏مند نباشند یا بهره‏مند بوده و دیگر استفاده نکنند دولت بازداشت کننده باید خواه از یک دولت بی‏طرف و خواه از یکی از دستگاه‏های بی‏طرف تقاضا کند وظائفی را که به موجب این قرارداد به عهدۀ دول حامی که از طرف دولت‏های متخاصم تعیین می‏شوند محول است بر عهده گیرد.
چنانچه تأمین حمایت بدین طریق مقدور نباشد دولت بازداشت کننده باید از یک دستگاه نوع‏پروری مانند کمیتۀ بین‏المللی صلیب سرخ تقاضا کند وظائف نوع‏پرورانه را که به موجب این قرارداد به دول حامی محول است عهده‏دار گردد و باید با قید مقررات این ماده خدماتی را که از طرف چنین دستگاهی عرضه می‏شود بپذیرد.
هر دولت بی‏طرف یا هر دستگاهی که برای مقاصد بالا توسط دولت ذیربط دعوت می‏شود یا خدمات خود را عرضه می‏کند باید در فعالیت خود متوجه مسئولیت خویش در قبال دولت متخاصم متبوع افراد مورد حمایت این قرارداد بود و تضمینات کافی بدهد که قادر است وظائف مزبور را تأمین نماید و بی‏طرفانه انجام دهد.
تخلف از مقررات فوق به اتکاء هیچ موافقت نامۀ اختصاصی بین دولت‏ها که یکی از آنها ولو به طور موقت به علت وقایع نظامی من جمله در صورت اشغال تمام یا قسمت مهمی از خاک خود در قبال دولت دیگر یا در قبال متحدین خود را از حیث آزادی مذاکرات محدود باشد مجاز نیست.
در هر جا که در این قرارداد عنوان دولت حامی ذکر شده عنوان مزبور شامل دستگاههایی که به منطوق این ماده جانشین دولت حامی هستند نیز می‏باشد.

● مادۀ 11

دولت‏های حامی در کلیۀ مواردی که از لحاظ منافع اشخاص مورد حمایت مفید بدانند من جمله در صورت بروز اختلاف بین دول متخاصم در باب اجرا یا تفسیر مقررات این قرارداد در حل اختلاف وساطت خواهند کرد.
برای این منظور هر یک از دول حامی می‏تواند بنا بر دعوت یک طرف متخاصم یا راساً به دولتهای متخاصم پیشنهاد کند که جلسه‏ای از نمایندگان خود و مخصوصاً از مقامات مسئول سرنوشت اسیران جنگی احیاناً در خاک بی‏طرف که مناسب انتخاب شده باشد تشکیل دهند. دولت‏های متخاصم مکلفند به پیشنهادهائی‏ که در این زمینه دریافت می‏دارند ترتیب اثر دهند.
دول حامی می‏توانند عندالاقضاء یکی از شخصیت‏های یک دولت بی‏طرف یا شخصیتی را که از طرف کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ به نمایندگی معین شده باشد برای شرکت در جلسۀ مزبور جهت تصویب دولت‏های متخاصم

باب دوم - حمایت کلی اسیران جنگی

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۲ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 12

اسیران جنگی در اختیار دولت دشمن می‏باشند نه در اختیار اشخاص یا نیروهائی که آنها را اسیر کرده‏اند. قطع نظر از مسئولیت‏های شخصی که ممکن است موجود باشد دولت بازداشت کننده مسئول معامله‏ای است که با اسیران مزبور می‏شود.
دولت بازداشت کننده نمی‏تواند اسیران جنگی را به دولت دیگری انتقال دهد مگر آنکه آن دولت عضو قرارداد باشد آنهم پس از آنکه مطمئن شود که دولت مز بور مایل و قادر به اجرای قرارداد است.
وقتی که اسیران بدین طریق انتقال یابند مسئولیت اجرای قرارداد در تمام مدتی که اسیران سپرده به دولت مزبورند به عهدۀ آن دولت خواهد بود.
معهذا در صورتی که دولت مزبور از تعهد خود در اجرای مقررات قرارداد در هر قسمت مهم آن تخلف کند دولتی که اسیران جنگی را انتقال داده باید به وصول اخطار دولت حامی اقدامات مؤثری برای اصلاح وضع به عمل آورد و یا اعادۀ اسیران جنگی را تقاضا کند. چنین تقاضائی حتمی الاجراء است.

● مادۀ 13

با اسیران جنگی باید در هر زمان با انسانیت رفتار شود. هر عمل یا غفلت غیر موجه از طرف دولت بازداشت کننده که موجب فوت یک اسیر جنگی شود یا سلامت او را شدیداً در خطر اندازد ممنوع است و در حکم تخلف مهم از این قرارداد شمرده خواهد شد. مخصوصاً هیچ اسیر جنگی را نمی‏توان مورد جرح جسمانی یا آزمایش طبی یا علمی از هر قبیل که مجوز آن معالجۀ طبی اسیر مزبور نبوده و به نفع وی نباشد قرار داد.
همچنین اسیران جنگی باید در هر زمان بالاخص در مقابل هر گونه عمل خشونت آمیز یا تهدید و در مقابل ناسزا و کنجکاوی مردم حمایت شوند.
اقدامات قصاصی بر علیه آنان ممنوع است.

● مادۀ 14

اسیران جنگی در همه احوال ذی حق به حرمت شخص و شرافت خویش می‏باشند.
با زنان باید با کلیۀ احتراماتی که لازمۀ جنس آنانست رفتار شود و در هر حال باید از همان معاملۀ مساعدی که در حق مردان اعطاء می‏شود بر خوردار گردند.
اسیران جنگی استعداد کشوری خود را به نحوی که هنگام اسارت موجود بوده حفظ می‏کنند و دولت بازداشت کننده نباید اعمال استعداد مزبور را در خاک خود یا در خارج محدود سازد مگر در حدودی که اسارت اقتضا کند.

● مادۀ 15

دولت بازداشت کنندۀ اسیران جنگی مکلف است نگاهداری آنان را به رایگان فراهم آورد و معالجۀ طبی را که وضع مزاجی آنها اقتضا دارد مجاناً تأمین کند.

● مادۀ 16

با رعایت مقررات این قرارداد راجع به درجه و جنس اسیران و با قید هر گونه معاملۀ ممتازه که در حق اسیران جنگی به علت وضع مزاجی و سن استعداد حرفه‏ای آنها اعطاء می‏شود دولت بازداشت کننده باید با اسیران جنگی عموماً به یک نحو و بدون هیچ‏گونه تفاوت ناشی از نژاد، ملیت، مذهب، عقیدۀ سیاسی یا هر تفاوت دیگری که مبنی بر نظائر علل مزبور باشد رفتار

باب پنجم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۶ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 122

به محض شروع جنگ و در کلیۀ موارد اشغال هر یک از دولتهای متخاصم یک دفتر رسمی اطلاعات در باب اسیران جنگی که در اختیار خود دارد تأسیس خواهد کرد. دولت‏های بی‏طرف یا غیر متخاصم که در خاک خود اشخاصی متعلق به یکی از طبقات مذکور در مادۀ 4 را پذیرفته باشند نیز در مورد اشخاص مزبور به همین قرار رفتار خواهد کرد. دولت ذیربط مراقبت خواهد کرد که دفتر اطلاعات، اماکن و لوازم و کارمند کافی در اختیار داشته باشد تا بتواند بطرز مؤثری کار بکند.
دولت مزبور مختار خواهد بود که در دفتر مزبور اسیران جنگی را مورد استفاده قرار دهد مشروط بر اینکه شرایط مقرر در بخش مربوط به کار اسیران جنگی مندرج در این قرارداد را محترم شمارد.
هر یک از دول متخاصم در کوتاه‏ترین مدت ممکن اطلاعات مندرج در بندهای چهارم و پنجم و ششم این قرارداد را در باب هر فرد دشمن که متعلق به یکی از طبقات مذکور در مادۀ 4 باشد و به دست او افتد برای دفتر نامبرده ارسال خواهد داشت. دول بی‏طرف یا غیر متخاصم نیز در مورد اشخاص متعلق به طبقات مذکور که در خاک خود پذیرفته باشند به همین قرار رفتار خواهند کرد.
دفتر اطلاعات با سریع‏ترین وسائل، اطلاعات مزبور را از یک طرف به وسیلۀ دول حامی و از طرف دیگر به وسیلۀ آژانس مرکزی موضوع مادۀ 123 برای دولت‏های ذی‏علاقه خواهد فرستاد.
اطلاعات مزبور باید طوری باشد که بتوان خانواده‏های ذینفع را سریعاً مستحضر ساخت. اطلاعات مزبور تا آنجا که مربوط به دفتر اطلاعات است باید در مورد هر اسیر جنگی با قید مقررات مادۀ 17 مشتمل بر نام و نام خانوادگی و درجه و شماره و محل و تاریخ کامل تولد و تعیین دولت متبوع و نام پدر و مادر و نام و نشان شخصی که باید اسارت اسیر به او اطلاع داده شود و نشانی نامه‏نویسی به عنوان اسیر باشد.
دفتر اطلاعات از دوایر مختلف مربوط اطلاعات مربوط به نقل و انتقال و آزادی و بازگشت به میهن و فرار و بستری شدن در بیمارستان و فوت را دریافت و بطریق مذکور در بند سوم بالا به دولت ذینفع اطلاع خواهد داد.
همچنین اطلاعات مربوط به حال مزاجی اسیران جنگی که شدیداً بیمار و زخم‏دارند منظماً و در صورت امکان هفته‏ای یک‏ بار فرستاده خواهد شد.
و نیز دفتر اطلاعات عهده‏دار پاسخ هرگونه سؤالاتی خواهد بود که دربارۀ اسیران جنگی به انضمام کسانی که در اسارت وفات یافته باشند از او بشود. چنانچه اطلاعات مطلوب را نداشته باشد مبادرت به تحقیقات لازم خواهد نمود تا جواب سؤالات را بدهد.
کلیۀ اطلاعات کتبی که دفتر اطلاعات می‏دهد باید امضاء یا مهر رسمیت یابد.
بعلاوه دفتر اطلاعات مأمور خواهد شد که کلیۀ اشیاء شخصی قیمتی که هنگام بازگشت به میهن یا آزادی یا فوت اسیر جنگی از او باقی مانده باشد به انضمام وجوه نقدی به پول غیر از پول بازداشت کننده و اسنادی را که برای نزدیکان دارای اهمیت باشد جمع‏آوری و به دولت‏های ذینفع ارسال دارد. اشیاء مزبور در بسته‏هائی که توسط دفتر اطلاعات ممهور شده باشد ارسال خواهد شد. به بسته‏های مزبور ورقه‏ای حاوی اطلاعات دقیق راجع به هویت مالک اشیاء و همچنین صورت کامل محتویات بسته منضم خواهد شد. سایر اشیاء شخصی اسیران مذکور بر طبق قرارهائی که بین دول متخاصم ذینفع داده شود ارسال خواهد گردید.

● مادۀ 123

یک آژانس مرکزی اطلاعات راجع به اسیران جنگی در کشور بی‏طرف تأسیس خواهد یافت. کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ در صورتی که لازم بداند تشکیل چنین آژانسی را به دولتهای ذینفع پیشنهاد خواهد کرد.
آژانس مزبور مأمور تمرکز دادن اطلاعات مربوط به اسیران جنگی خواهد بود که خواه از طریق رسمی و خواه به طور خصوصی تحصیل نماید. آژانس مزبور این اطلاعات را در اسرع وقت به دولت اصلی اسیران جنگی یا به دولت متبوع آنان ارسال خواهد داشت دولتهای متخاصم همه گونه تسهیلات را به منظور ارسال این اطلاعات برای آژانس مرکزی فراهم خواهند آورد.
دولت‏های معظمۀ متعاهد بالاخص دولت‏هائی که اتباعشان از خدمات آژانس مرکزی بهره‏مند می‏گردند دعوت می‏شوند که کمک مالی را که آژانس مزبور لازم دارد به آن بنمایند.
مقررات فوق نباید چنین تلقی شود که فعالیت نوع‏پرورانۀ کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ و جمعیتهای تعاونی مذکور در مادۀ 125 را محدود می‏سازد.

● مادۀ 124

دفاتر ملی اطلاعات آژانس مرکزی اطلاعات از معافیت پستی و کلیۀ معافیت‏های مذکور در مادۀ 74 و در حدود امکان از معافیت مخابرات تلگرافی یا لااقل از تخفیف‏های عمده نسبت به هزینۀ تلگرافی بهره‏مند خواهند بود.

● مادۀ 125

دولت‏های بازداشت کننده با حفظ حق اقداماتی که برای تضمین امنیت یا مواجهه با هرگونه ضرورت عادله دیگر لازم می‏دانند سازمان‏های مذهبی و جمعیت‏های تعاونی یا هر سازمان دیگری را که به کمک اسیران جنگی بیاید با حسن قبول تلقی خواهند کرد و کلیۀ تسهیلات را برای آنها و نمایندگان رسمی آنها به منظور ملاقات اسیران و تقسیم اعانات و لوازم از هر مبدأ که برای مقاصد مذهبی و تعلیمی و تفریحی و کمک در ایجاد تشکیلاتی برای اوقات بیکاری در داخل بازداشتگاه اختصاصی داشته باشد فراهم خواهند آورد.
جمعیت‏ها و سازمان‏های فوق ممکن است خواه در خاک دولت بازداشت کننده یا در کشور دیگری تشکیل شوند و خواه جنبۀ بین المللی داشته باشند.
دولت بازداشت کننده می‏تواند عدۀ جمعیت‏ها و سازمانهائی را که نمایندگان آنها اجازۀ فعالیت در خاک او تحت نظر او دارند محدود سازد مشروط به اینکه این محدودیت طوری نباشد که مانع شود از اینکه به کلیۀ اسیران جنگی کمک مؤثر و کافی برسد.
در هر زمان موقعیت مخصوص کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ در این مرحله به رسمیت شناخته و محترم شمرده خواهد شد.
هنگامی که اعانات یا لوازمی برای مقاصد مذکور فوق به اسیران جنگی تسلیم می‏شود و یا لااقل در اسرع وقت رسیدهائی به امضای معتمد اسیران مزبور، مربوط به هر مرسوله، به عنوان جمعیت تعاونی یا سازمانی که امانت را فرستاده تنظیم خواهد شد در همان حال رسیدهائی برای امانات مزبور توسط مقامات اداری که عهده‏دار حراست اسیران جنگی‏اند تسلیم خواهد گردید.

بخش اول

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۷ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 109

دولت‏های متخاصم با قید و شرط بند سوم این ماده مکلفند اسیران جنگی را که شدیداً بیمار یا شدیداً مجروحند بدون ملاحظۀ تعداد یا درجۀ آنان طبق بند اول از مادۀ بعد پس از آنکه قادر به حمل و نقل شدند به میهن خودشان عودت دهند.
در تمام مدت مخاصمات دولت‏های متخاصم سعی خواهند کرد که با معاضدت دولت‏های بی‏طرف ترتیبات لازم بدهند که اسیران بیمار یا زخم‏دار مذکور در بند دوم از مادۀ بعد در کشوری بی‏طرف در بیمارستان بستری شوند. بعلاوه ممکن است موافقت‏هائی بین خود به منظور اعادۀ مستقیم اسیرانی که مدت طولانی در اسارت بسر برده‏اند به میهن خودشان یا بازداشت آنها در یک کشور بی‏طرف منعقد سازند.
هیچ اسیر جنگی که به موجب بند اول این ماده برای بازگشت به کشور خود در نظر گرفته شده نباید در دورۀ مخاصمات بر خلاف میل خود او بازگشت داده شود.

● مادۀ 110

اشخاص ذیل مستقیماً به میهن خود بازگشت داده خواهند شد:
1 بیماران و زخم‏داران غیرقابل علاج که استعداد فکری یا جسمانی آنان تقلیل کلی یافته باشد.
2 بیماران و زخم‏دارانی که به موجب پیش‏بینی‏های طبی در ظرف مدت یک سال قابل علاج نبوده و وضع مزاجی آنها مستلزم معالجه باشد و استعداد فکری یا جسمانی آنان تقلیل کلی یافته باشد.
3 زخم‏داران و بیمارانی که معالجه شده‏اند ولی استعداد فکری یا جسمانی آنان تقلیل کلی و دائمی یافته باشد.
اشخاص ذیل را ممکن است در کشور بی‏طرف در بیمارستان بستری کرد:
1 زخم‏داران و بیمارانی که علاج آنان در ظرف یک سال از تاریخ وقوع جراحت یا شروع بیماری تصور می‏شود مشروط به اینکه با معالجه در کشور بی‏طرف علاج سریعتر و مطمئن‏تری پیش‏بینی شود.
2 اسیران جنگی که سلامت فکری یا جسمانی آنان طبق پیش‏بینی‏های طبی با ادامۀ اسارت در معرض مخاطرۀ جدی است ولی بستری شدن در بیمارستان کشور بی‏طرف ممکن باشد آنها را از این خطر برکنار سازد.
دول ذیربط به موجب موافقت‏نامه‏های مخصوص بین خود تعیین خواهند کرد که برای بستری شدن در بیمارستان در دولت بی‏طرف چه شرایطی باید در اسیر جنگی جمع باشد و همچنین طرز اقدام را بین خود معلوم خواهند کرد. به طور کلی اسیران جنگی که در کشور بی‏طرف بستری شده‏اند در صورتی که جزو یکی از تقسیمات ذیل باشند به کشور خودشان اعاده خواهند شد.
1 کسانی که وضع مزاجشان شدت یافته بطوری که جامع شرایط بازگشت مستقیم به میهن شده‏اند.
2 کسانی که استعداد جسمانی یا فکری آنان بعد از معالجه کماکان در حال نقصان فوق العاده باقی مانده باشد.
چنانچه بین دول متخاصم موافقت نامه‏های خاصی در باب تعیین موارد معلولیت یا بیماری که مستلزم بازگشت مستقیم یا بستری شدن در کشور بی‏طرف است منعقد نشده باشد موارد مذکور بر طبق اصول مندرج در موافقت‏نامۀ نمونه مربوط به بازگشت مستقیم اسیران جنگی زخم‏دار و بیمار و بستری شدن آنها در کشور بی‏طرف و اصول مندرج در آئین‏نامۀ کمیسیون‏های پزشکی مختلط که هر دو پیوست این قرارداد است معین خواهد گردید.

● مادۀ 111

دولت بازداشت کننده و دولت متبوع اسیران جنگی و یک دولت بی‏طرف که مورد قبول طرفین باشد سعی خواهند کرد موافقت‏نامه‏هائی منعقد نمایند که به موجب آن بتوان اسیران جنگی را تا پایان مخاصمات در خاک آن کشور بی‏طرف در بازداشت نگاه داشت.

● مادۀ 112

به محض شروع مخاصمات کمیسیون‏های مختلط پزشکی تعیین خواهند شد که بیماران و زخم‏داران را معاینه کنند و دربارۀ آنان همه گونه تصمیمات مفید بگیرند. طرز تعیین و وظائف و ترتیب عمل کمیسیون‏های مزبور بر طبق مفاد آئین‏نامۀ پیوست این قرارداد خواهد بود.
معهذا اسیرانی که طبق نظر مقامات پزشکی دولت بازداشت کننده به طور وضوح زخم‏دار شدید یا بیمار شدید باشند می‏توانند به میهن خود اعاده شوند بی‏آنکه محتاج کمیسیون پزشکی مختلط باشند.

● مادۀ 113

علاوه بر کسانی که توسط مقامات پزشکی دولت بازداشت کننده معلوم می‏شود اسیران زخم‏دار و بیماری که جزو طبقات ذیل باشند حق خواهند داشت برای معاینه به کمیسیون‏های پزشکی که در مادۀ بعد پیش‏بینی شده مراجعه نمایند:
1 زخم‏داران و بیمارانی که توسط یک پزشک هم‏میهن یا تابع دولت متحد دولت متبوع آنان که در بازداشتگاه به حرفۀ طبابت اشتغال دارد پیشنهاد شوند.
2 زخم‏داران و بیمارانی که توسط معتمد خودشان پیشنهاد شوند.
3 زخم‏داران و بیمارانی که توسط دولت متبوع خود یا توسط یک دستگاه مورد قبول دولت مزبور که به کمک اسیران آمده پیشنهاد شوند.
معهذا اسیرانی که به هیچ یک از طبقات فوق تعلق ندارند نیز می‏توانند برای معاینه مراجعه کنند و همچنین معتمد آنان مجاز خواهد بود که در موقع معاینه حضور داشته باشد.

● مادۀ 114

اسیران جنگی که دچار سوانح شده باشند به استثنای کسانی که عمداً خود را مجروح می‏سازند از حیث اعاده به میهن یا بستری شدن در بیمارستان کشور بی‏طرف از مزایای این قرارداد برخوردار خواهند بود.

● مادۀ 115

هیچ اسیر جنگی که محکوم به مجازات انتظامی شده باشد و جامع شرایطی باشد که برای اعاده به میهن یا بستری شدن در کشور بی‏طرف پیش‏بینی شده نباید به علت اینکه به مجازات مزبور نرسیده نگاه داشته شود.
اسیران جنگی که تحت تعقیب قضایی بوده یا محکومیت قضایی یافته باشند در صورتی که برای اعاده به میهن یا بستری شدن در کشور بی‏طرف معین شده باشند نیز می‏توانند در صورت موافقت دولت بازداشت کننده قبل از پایان دادرسی یا قبل از پایان مجازات از این ماده استفاده کنند.
دول متخاصم اسامی کسانی را که تا پایان دادرسی یا تا پایان اجرای مجازات نگاه داشته خواهند شد به یکدیگر ابلاغ خواهند کرد.

● مادۀ 116

هزینۀ بازگشت اسیران جنگی به میهن یا هزینۀ حمل آنان به کشور بی‏طرف از مرز کشور بازداشت کننده به بعد به عهدۀ دولت متبوع آنان خواهد بود.

● مادۀ 117

هیچ اسیری را که به میهن اعاده شده نمی‏توان به خدمت نظامی فعال

خش اول

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۵ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 126

نمایندگان یا مأمورین دول حامی مجاز خواهند بود به کلیۀ اماکن اقامت اسیران جنگی خصوصاً به محل‏های توقیف و بازداشت و کار بروند و به کلیۀ اماکنی که مورد استفادۀ اسیران جنگی است حق ورود خواهند داشت. همچنین اجازه خواهند داشت به محل‏های حرکت و عبور و ورود اسیران انتقالی بروند. می‏توانند بدون حضور شاهد با اسیران و خصوصاً با معتمد آنها و در صورت لزوم بوسیلۀ مترجم صحبت کنند.
به نمایندگان و مأمورین دول حامی آزادی کامل داده خواهد شد که به هر محلی که بخواهند سرکشی کنند. مدت سرکشی‏های مزبور و تعداد آنها محدود نخواهد شد. فقط در صورتی می‏توان این سرکشی‏ها را ممنوع ساخت که مقتضیات عالیۀ نظامی ضرورت آن را ایجاب نماید آنهم فقط به طور استثناء و موقت خواهد بود.
دولت بازداشت کننده و دولت متبوع اسیران جنگی که باید مورد سرکشی قرار گیرند می‏توانند در صورت اقتضا بین خود ترتیبی دهند که بعضی از هم‏میهنان اسیران مذکور در سرکشی‏ها شرکت کنند.
نمایندگان کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ نیز از همین امتیازات بهره‏مند خواهند بود. تعیین نمایندگان مزبور باید مورد پذیرش دولتی قرار گیرد که اسیران جنگی موضوع سرکشی در اختیار او هستند.

● مادۀ 127

دول معظمۀ متعاهد تعهد می‏نمایند که در زمان صلح و در زمان جنگ متن این قرارداد را در کشور خود به وسیع‏ترین میزان ممکنه اشاعه دهند و مخصوصاً تدریس آن را در برنامه‏های تعلیمات نظامی و در صورت امکان تعلیمات کشوری بگنجانند به طوری که اصول آن معروف جامعۀ نیروهای مسلح و نفوس آنان باشد.
مقامات نظامی یا غیرنظامی که در زمان جنگ مسئولیت‏هائی نسبت به اسیران جنگی بر عهده دارند باید متن این قرارداد را موجود داشته و مقررات آن مخصوصاً به آنان تعلیم شده باشد.

● مادۀ 128

دول معظمۀ متعاهد ترجمۀ این قرارداد را با قوانین و آئین‏نامه‏هائی که ممکن است برای تأمین اجرای آن وضع نمایند به وسیلۀ شورای متحدۀ سویس و در حین جنگ به وسیلۀ دول حامی به یکدیگر ابلاغ خواهند کرد.

● مادۀ 129

دول معظمۀمتعاهد تعهد می‏نمایند که کلیۀ اقدامات تقنینیه لازم را برای تعیین مجازات‏های مناسب دربارۀ کسانی که مرتکب یا آمر هر یک از تخلفات عمدۀ مقررات این قرارداد بشرح مادۀ آتی باشند به عمل آورند.
هر دولت متعاهد مکلف است اشخاصی را که متهم به ارتکاب یا آمر به ارتکاب یکی از تخلفات عمده هستند جستجو کند و آنها را اعم از هر سمتی که دارند تسلیم دادگاههای خود نماید.
دولت مزبور اگر بخواهد می‏تواند طبق شرایط مقرر در قوانین خود اشخاص مزبور را برای دادرسی به یک دولت متعاهد دیگر که به تعقیب آنها ذی‏علاقه باشد تسلیم نماید ولی مشروط به اینکه آن دولت دلایل اتهامی کافی علیه آن اشخاص داشته باشد. هر دولت متعاهد اقدامات لازم را به عمل خواهد آورد که قطع نظر از تخلفات عمده که در مادۀ آتی بیان شده سایر اعمال مخالف مقررات این قرارداد قطع شود.
در هر حال متهمین از تضمینات دادرسی و دفاع آزاد که از تضمینات مذکور در مادۀ 105 این قرارداد و مواد مابعد آن کمتر نباشد برخوردار خواهند بود.

● مادۀ 130

تخلفات عمده که منظور مادۀ بالاست عبارت از تخلفاتی است که متضمن ارتکاب یکی از اعمال ذیل بر علیه اشخاص یا اموال مورد حمایت این قرارداد باشد:
قتل عمدی، شکنجه و رفتار خلاف انسانیت به انضمام آزمایشهای بیولوژی، ایراد تألمات شدید به عهد یا لطمه به تمامیت جسمانی یا سلامت، وادار ساختن اسیر جنگی به خدمت در نیروهای مسلح دولت خصم یا محروم ساختن او از حق دادرسی منظم و بی‏طرفانه طبق مفاد این قرارداد.

● مادۀ 131

هیچ دولت متعاهدی نمی‏تواند خود یا دولت متعاهد دیگری را از مسئولیت‏هائی که به علت تخلفات مذکور در مادۀ بالا به خود او یا به دولت متعاهد دیگر متوجه است معاف سازد.

● مادۀ 132

در مورد هرگونه ادعای نقض قرارداد بر حسب تقاضای یک دولت متخاصم تحقیقاتی بر طبق ترتیبی که بین دولت‏های ذینفع داده خواهد شد به عمل خواهد آمد.
چنانچه بین دولت‏های مزبور نسبت به طرز تحقیق توافق حاصل نشود دول مزبور یک نفر داور انتخاب خواهند کرد که طرز اقدام را معین نماید.
پس از آنکه نقض قرارداد محرز شود دولت‏های متخاصم هر چه زودتر به آن پایان خواهند داد و از آن جلوگیری خواهند کرد.

بخش اول : شروع اسارت

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۱ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 17

اسیر جنگی در موقع تحقیق مکلف نیست جز نام و نام خانوادگی و تاریخ تولد و شمارۀ خود و (در صورتی که شماره نداشته باشد مطلبی نظیر آن) موضوع دیگری اظهار دارد.
در وصورتی که قاصداً از این قاعده تخلف کند ممکن است از حیث امتیازاتی که به اسیران هم درجه یا هم وضع او داده می‏شود مورد تضییقاتی واقع گردد.
هر یک از دولت‏های متخاصم مکلف است به هر شخصی که در قلمرو وی واقع و ممکن است به اسارت جنگی درآید یک کارت هویت حامی نام ـ نام خانوادگی ـ درجه ـ شماره یا مشخصات نظیر آن و تاریخ تولد بدهد. به علاوه کارت مزبور ممکن است حاوی امضاء یا اثر انگشت یا هر دو و هر گونه مشخصات دیگری که دولت‏های متخاصم مایل باشند دربارۀ اشخاص متعلق به نیروهای نظامی خود به آن اضافه کنند باشد. ابعاد کارت باید حتی الامکان 5/16×10 سانتیمتر بوده و در دو نسخه تنظیم شود.
اسیر جنگی باید این کارت را هر موقع مطالبه شود ارائه دهد ولی در هیچ مورد نباید کارت را از او گرفت.
هیچ‏گونه شکنجه بدنی یا روحی و هیچ‏گونه فشاری نباید به اسیران جنگی وارد آید تا از آنان اطلاعاتی از هر قبیل کسب گردد. اسیرانی که از دادن اطلاع خودداری کنند نباید مورد تهدید یا دشنام قرار گیرند یادر معرض ناراحتی و سلب مزایا از هر قبیل واقع گردند.
اسیران جنگی که به علل جسمانی یا فکری قادر به ابراز هویت خود نباشد به ادارۀ بهداری تسلیم خواهند شد. هویت این قبیل اسیران به هر وسیله که ممکن باشد با رعایت قیود و شرایط بند بالا معلوم خواهد گردید.
بازجوئی از اسیران جنگی باید به زبانی که بفهمند به عمل آید.

● مادۀ 18

کلیۀ اشیاء و لوازم مصرف شخصی (باستثنای اسلحه ـ اسب ـ تجهیزات نظامی و اسناد نظامی) در تصرف اسیران جنگی باقی خواهد ماند همچنین کلاه‏خودهای فلزی و ماسک‏های ضدگاز و کلیۀ اشیاء دیگری که به منظور حفاظت شخصی به آنان داده شده نزد خود آنها باقی خواهد ماند و نیز اشیاء و لوازم مربوط به ملبوس یا تغذیه آنان در اختیار خودشان خواهد ماند ولو آنکه اشیاء و لوازم مزبور جزو تجهیزات نظامی رسمی آنان باشد.
اسیران جنگی در هیچ موقعی نباید بی‏سند هویت بمانند. به کسانی که فاقد سند هویت باشند دولت بازداشت کننده سند هویت تسلیم خواهد نمود.
علائم درجه و ملیت و نشان‏ها و اشیائی را که بالاخص ارزش شخصی یا احساسی دارند نباید از اسیران جنگی گرفت.
وجوه نقدی اسیران جنگی را نمی‏توان از آنان گرفت مگر بر حسب دستور یک نفر افسر آنهم پس از آنکه مبلغ آن با مشخصات صاحب آن در دفتر مخصوص ثبت و رسید کاملی که به طور خوانا حاوی نام و درجه و واحد شخص صادرکننده رسید باشد به صاحب نقدینه تسلیم گردد. وجوهی که به پول کشور بازداشت کننده باشد با وجوه دیگری که بنا به تقاضای اسیر به پول آن کشور تبدیل شده طبق مادۀ 64 به بستانکار حساب اسیر منظور خواهد شد.
دولت بازداشت کننده نمی‏تواند اشیاء قیمتی اسیران جنگی را جز به علل امنیت ضبط کند. در این صورت طریق عمل همان است که دربارۀ وجوه نقدی ذکر گردید.
اشیاء مزبور و وجوه نقدی که به پولی غیر از پول دولت بازداشت کننده بوده و صاحب آنان تقاضای تبدیل آن را به پول آن دولت نکرده باشند باید توسط دولت بازداشت کننده نگاهداری و در پایان اسارت به همان شکل اصلی به اسیر مسترد گردد.

● مادۀ 19

اسیران جنگی در اسرع وقت پس از آنکه دستگیر شوند باید به بازداشتگاه‏هائی که نسبتاً از منطقۀ جنگ دور باشند اعزام شوند تا از خطر برکنار باشند.
فقط اسیرانی را می‏توان موقتاً در یک منطقه خطرناک نگاهداشت که به علت جراحات یا بیماری اعزام آنها بجای دیگر خطرناکتر از اقامت در محل باشد.
اسیران جنگی را نباید در زمانی که منتظر تخلیه از منطقه جنگند بی‏جهت در معرض خطر قرار داد.

● مادۀ 20

تخلیۀ اسیران جنگی باید همیشه با انسانیت و در شرایطی نظیر شرایط نقل و انتقال قوای دولت بازداشت کننده صورت گیرد. دولت بازداشت کننده برای اسیران جنگی که تخلیه می‏شوندآب مشروب و غذا به مقدار کافی و همچنین ملبوس و پرستاری طبی لازم را تأمین خواهد کرد. بعلاوه کلیۀ احتیاطات مفید را به عمل خواهد آورد که در حین تخلیه امنیت داشته باشند و هر چه زودتر صورت اسیران تخلیه شده را تنظیم خواهد نمود.
اگر لازم باشد که اسیران جنگی در مدت تخلیه از بازداشتگاههای موقت عبور کنند مدت اقامت آن‏ها در این قبیل بازداشتگاهها حتی الامکان کوتاه خواهد

بخش دوم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۶ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 118

اسیران جنگی بلافاصله پس از ختم مخاصمات عملی آزاد و به کشور خود اعاده خواهند شد.
در صورتی که در قراراد ختم جنگ بین طرفین قرار مخصوصی در این باب داده نشده باشد و یا اصلاً چنین قراردادی بین طرفین منعقد نشده باشد هر یک از دول بازداشت کننده طرحی برای اعادۀ اسیران طبق اصول مذکور در بند فوق تنظیم و بلافاصله به موقع اجرا خواهد گذاشت.
در هر یک از موارد بالا اقداماتی که در نظر گرفته شده به اطلاع اسیران جنگی خواهد رسید.
هزینۀ بازگشت اسیران جنگی در هر حال به طور عادلانه بین دولت بازداشت کننده و دولت متبوع اسیران تقسیم خواهد شد. در تقسیم هزینه‏های مزبور اصول ذیل مورد رعایت قرار خواهد گرفت:
الف) در صورتی که دو دولت هم مرز باشند دولت متبوع اسیران جنگی هزینۀ بازگشت آنان را از مرز دولت بازداشت کننده به بعد عهده‏دار خواهد شد.
ب) در صورتی که دو دولت هم مرز نباشند دولت بازداشت کننده هزینۀ حمل اسیران را تا مرز یا بندری که به دولت متبوع اسیران نزدیکتر باشد بر عهده خواهد گرفت. نسبت به بقیۀ هزینۀ بازگشت اسیران دولت‏های مربوطه قراری باهم برای تقسیم عادلانۀ آن بین خود خواهند داد. انعقاد این قرارداد در هیچ حالی نباید موجب جزئی‏ترین تأثیری در اعادۀ اسیران جنگی بشود.

● مادۀ 119

بازگشت‏ها با کیفیاتی نظیر آنچه که در مواد 46 لغایت 48 این قرارداد برای انتقال اسیران جنگی پیش‏بینی شده با توجه به مفاد مادۀ 118 و مواد مابعد صورت خواهد گرفت.
هنگام بازگشت باید اشیاء قیمتی که از اسیران جنگی طبق مفاد مادۀ 18 مأخوذ شده و وجوه نقدی به پول خارجی که به پول دولت بازداشت کننده تسعیر نگردیده به آنها مسترد شود.
اشیاء قیمتی یا وجوه نقدی به پول خارجی که در موقع بازگشت اسیران جنگی به علتی به آنان مسترد نشده باشد به دفتر اطلاعات مذکور در مادۀ 122 تسلیم خواهد شد.
اسیران جنگی اجازه خواهند یافت اشیاء شخصی و نامه‏ها و امانات واردۀ به عنوان خود را با خود ببرند. وزن آنها ممکن است در صورتی که اوضاع بازگشت ایجاب کند به میزانی که اسیر جنگی می‏تواند با خود حمل کند محدود گردد ولی در هر حال هر اسیری مجاز خواهد بود لااقل 25 کیلو با خود ببرد.
سایر لوازم شخصی اسیر جنگی توسط دولت بازداشت کننده نگاه‏داشته خواهد شد و به محض آنکه بین آن دولت با دولت متبوع اسیر جنگی موافقت‏نامه‏ای دربارۀ طرز حمل و پرداخت هزینه‏های مربوط منعقد گردد برای صاحب آن ارسال خواهد گردید.
اسیران جنگی که به علت جنایت یا جنحه مربوط به حقوق جزا تحت تعقیب قضائی باشند ممکن است تا پایان دادرسی و در صورت اقتضا تا پایان مجازات نگاه داشته شوند.
همچنین کسانی که به علت جنایت یا جنحۀ مربوط به حقوق جزا محکوم شده باشند.
دولت‏های متخاصم اسامی اسیران جنگی را که تا ختم دادرسی یا ختم مجازات نگاه خواهند داشت به یکدیگر اطلاع خواهند داد.
دولتهای متخاصم بین خود ترتیبی خواهند داد که کمیسیون‏هائی برای جستجوی اسیران متواری و تأمین بازگشت آنان در اسرع وقت تشکیل شوند.

خش دوم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۵ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 133

این قرارداد به فرانسه و انگلیس تحریر شده و هر دو متن متساویاً معتبرند.
شورای متحدۀ سویس ترجمۀ رسمی آن را به زبان روسی و اسپانیایی تهیه خواهد کرد.

● مادۀ 134

این قرارداد در روابط بین دولت‏های معظمۀ متعاهد جانشین قرارداد مورخ بیست و هفتم ژوئیه 1929 خواهد بود.

● مادۀ 135

در روابط بین دولت‏هائی که به موجب قرارداد لاهه راجع به قوانین و رسوم جنگ زمینی متعهد و ملتزم می‏باشند خواه تعهد مزبور طبق قرارداد 29 ژوئیه 1899 و خواه طبق قرارداد مورد 18 اکتبر 1907 باشد در صورتی که دولت‏های مزبور در این قرارداد شرکت کنند این قرارداد مکمل فصل دوم آئین‏نامۀ پیوست قراردادهای مذکور لاهه خواهد بود.

● مادۀ 136

این قرارداد که به تاریخ امروز است ممکن است تا 12 فوریه 1950 بنام دولت‏های عضو کنفرانس که در تاریخ 21 آوریل 1949 در شهر ژنو شروع شده و همچنین توسط دولی که در کنفرانس مزبور شرکت نکرده‏اند ولی در قرارداد مورخ 27 ژوئیه 1929 شرکت دارند امضاء شود.

● مادۀ 137

این قرارداد هر چه زودتر به تصویب خواهد رسید و اسناد تصویب آن به برن تسلیم خواهد شد.
در موقع تسلیم هر سند تصویب صورت مجلسی تنظیم خواهد شد که یک نسخه مصدق آن توسط شورای متحدۀ سویس به کلیۀ دولی که قرارداد را امضاء کرده یا الحاق خود را به آن اعلام نموده‏اند ارسال خواهد شد.

● مادۀ 138

این قرارداد شش ماه پس از آنکه لااقل دو سند تصویب تسلیم شود اعتبار خواهد یافت. بعداً برای هر دولت معظم متعاهد پس از شش ماه از تاریخی که سند تصویب خود را تسلیم کند معتبر خواهد بود.

● مادۀ 139

این قرارداد به محض اینکه اعتبار یافت برای الحاق هر دولتی که آن را امضاء نکرده باشد مفتوح خواهد بود.

● مادۀ 140

هر الحاق باید کتباً به شورای متحدۀ سویس ابلاغ شود و شش ماه پس از تاریخ وصول ابلاغ اعتبار خواهد یافت.
شورای متحدۀ سویس الحاق‏ها را به دولی که قرارداد را امضاء یا الحاق خود را اعلام کرده‏‏اند اطلاع خواهد داد.

● مادۀ 141

به محض اینکه موقعیت‏های مذکور در مواد 2 و 3 پیش آید بلافاصله تصویب‏ها و الحاق‏هائی که از طرف دول متخاصم قبل یا بعد از شروع مخاصمات یا اشغال تسلیم یا ابلاغ شده باشد رسمیت خواهد یافت. ابلاغ تصویب‏ها یا الحاق‏های واصله از دولت‏های متخاصم به توسط شورای متحدۀ سویس به اسرع طرق صورت خواهد گرفت.

● مادۀ 142

هر یک از دول معظمه متعاهد حق فسخ این قرارداد را دارد.
فسخ آن باید کتباً به شورای متحدۀ سویس اطلاع داده شود و شورای نامبرده مراتب را به کلیۀ دول معظمۀ متعاهد ابلاغ خواهد کرد.
فسخ پس از یکسال از تاریخ ابلاغ آن به شورای متحدۀ سویس رسمیت خواهد یافت ولی چنانچه دولت فسخ کننده در جنگی وارد باشد مادام که عهدنامۀ صلح منعقد نشده و در هر حال مادام که عملیات استخلاص و بازگشت اشخاص مورد حمایت این قرارداد پایان نیافته رسمیت نخواهد یافت.
فسخ فقط دربارۀ فسخ کننده معتبر است و نسبت به تعهداتی که دولت‏های متخاصم مکلفند به موجب اصول حقوق بشر ناشی از رسوم مقرر بین ملل متمدن و قوانین انسانیت و مقتضیات وجدان عمومی اجرا نمایند بلااثر خواهد بود.

● مادۀ 143

شورای متحدۀ سویس این قرارداد را در دبیرخانۀ سازمان ملل متحد به ثبت خواهد رسانید. همچنین هر تصویب یا الحاق یا فسخی که در مورد این قرارداد دریافت نماید به دبیرخانۀ سازمان نامبرده اطلاع خواهد داد.
در تصدیق مراتب بالا امضاء کنندگان زیر که اعتبارنامه‏های خود را تسلیم نموده‏اند این قرارداد را امضاء کردند.
در شهر ژنو به تاریخ 12 اوت 1949 به زبانهای فرانسه و انگلیسی تحریر شد. نسخۀ اصلی در بایگانی کشور متحدۀ سویس ضبط می‏شود. شورای متحدۀ سویس یک رونوشت مصدق قرارداد را به هر یک از دولت‏های امضاء کننده و همچنین به دولی که به این قرارداد ملحق شوند ارسال خواهد داشت.

خش دوم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۱ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

فصل اول: کلیات
● مادۀ 21

دولت بازداشت کننده می‏تواند اسیران جنگی را بازداشت کند و می‏تواند به آنها قدغن کند که از حدود معینی از بازداشتگاه خود دورتر نروند و یادر صورتی که بازداشتگاه محصور باشد از حصار آن عبور نکنند. سوای مقررات این قرارداد راجع به مجازات‏های جزائی و انتظامی نمی‏توان اسیران مزبور را زندانی کرد یا تحت نظر قرار داد مگر آنکه این اقدام برای حفظ سلامتی آنها ضرورت داشته باشد. ودر هر حال این وضع نباید بیش از طول مدت وجود موجوداتی که آن وضع را ایجاب کرده طول بکشد.
اسیران جنگی را می‏توان بعضاً یا تماماً به قید قول یا تعهد در صورتی که قوانین کشور متبوع آنان اجازه دهد آزاد ساخت. این اقدام خصوصاً در مواردی که در بهبود وضع مزاجی آنان دخیل باشد به عمل خواهد آمد ولی هیچ اسیری را نمی‏توان مجبور کرد به قید قول یا تعهد قبول آزادی نماید.
هر دولت متخاصم به محض شروع مخاصمات، قوانین و مقرراتی را که به موجب آن اتباع وی می‏توانند به قید قول یا تعهد قبول آزادی نمایند به دولت طرف خود ابلاغ خواهد کرد. اسیرانی که به موجب این قوانین و مقررات به قید قول یا تعهد آزاد می‏شوند مکلفند به قید شرافت شخصی خویش تعهداتی را که چه در قبال دولت متبوع خود و چه در قبال بازداشت کننده تقبل کرده‏اند کاملاً ایفا نمایند. در این قبیل موارد دولت متبوع آنها نباید از آنان هیچ خدمتی را که بر خلاف قول یا تعهد آنان باشد بخواهد یا قبول کند.

● مادۀ 22

اسیران جنگی را نمی‏توان جز روی زمین محکم که جامع کلیۀ تضمینات بهداشتی و سلامتی باشد بازداشت نمود. جز در موارد مخصوص که نفع خود اسیران در آن باشد نباید آنها را در توقیف گاههای نظامی بازداشت کرد.
اسیران جنگی که در نواحی غیر سالم یا در نواحی که آب و هوای آن برای آنان مضر باشد بازداشت شده باشند باید هر چه زودتر به محل دیگری که آب و هوای آن مناسب‏تر باشد انتقال یابند.
دولت بازداشت کننده اسیران جنگی را با رعایت ملّیت و زبان و عادات آنان در بازداشتگاهها یا تقسیمات بازداشتگاهها مجتمع خواهد ساخت. اسیران مزبور را نباید از اسیران جنگی متعلق به نیروهای مسلحی که هنگام دستگیری در آن نیروها خدمت می‏کردند مجزا ساخت مگر آنکه خودشان به این کار رضا دهند.

● مادۀ 23

هیچ اسیر جنگی را در هیچ موقع نمی‏توان به ناحیه‏ای فرستاد یا در ناحیه‏ای بازداشت کرد که در معرض آتش منطقۀ جنگ باشد و همچنین نمی‏توان بوسیلۀ وجود او بعضی نقاط یا بعضی نواحی را از عملیات نظامی مصون ساخت.
اسیران جنگی به همان میزان اهالی کشوری محل پناهگاههای ضد بمباران هوائی و هر نوع خطر جنگی دیگر در اختیار خود خواهند داشت. باستثنای کسانی که از میان آنها در حفظ محوطۀ خود از خطرات مزبور شرکت دارند سایرین باید بتوانند در اسرع وقت به محض آژیر خود را به پناهگاه برسانند. هرگونه اقدام حفاظتی دیگر که دربارۀ اهالی به عمل می‏آید دربارۀ آنان نیز باید به عمل آید.
دولت‏های بازداشت کننده متقابلاً کلیۀ اطلاعات مفید را دربارۀ موقع جغرافیائی بازداشتگاههای اسیران جنگی توسط دولت‏های حامی به یکدیگر ابلاغ خواهند کرد.
هر موقع که مقتضات نظامی اجازه دهد بازداشتگاههای اسیران جنگی بوسیله حروف P.O یا P.W که به طور مشخص و مشهور از آسمان معلوم باشد در روز نشان داده خواهد شد. معهذا دولت‏های ذیربط می‏توانند وسیلۀ دیگری برای نشان دادن بین خودشان قرار بگذارند فقط بازداشت‏گاههای اسیران جنگی را بدینوسیله می‏توان نشان داد.

● مادۀ 24

بازداشتگاههای عبوری یا بازداشتگاههای طبقه‏بندی اسیران جنگی که جنبۀ دائمی دارند باید با شرایطی نظیر آنچه که در این بخش پیش‏بینی شده احداث گردند و اسیران جنگی موجود در آنها از همان ترتیباتی که در سایر بازداشتگاهها مقرر است برخوردار خواهند بود.

فصل دوم: مسکن و غذا و ملبوس اسیران جنگی
● مادۀ 25

وضع مسکن اسیران جنگی باید به خوبی وضع مسکن نیروهای کشور بازداشت کننده که در همان ناحیه اقامت دارند باشد. در وضع مسکن اسیران جنگی باید اخلاق و عادات آنان را مورد رعایت قرار داد و در هیچ حالی نباید وضع مسکن مضر به سلامت آنان باشد.
مقررات فوق مخصوصاً درباره خوابگاه اسیران جنگی چه از حیث مساحت کلی و حداقل حجم هوا و چه از حیث اثاث و لوازم خواب من جمله روپوش به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
محل‏هائی که برای مصرف شخصی یا جمعی اسیران جنگی تخصیص داده می‏شود باید کاملاً غیر مرطوب بوده و بحد کافی گرم شود و نور داشته باشد خصوصاً در فاصلۀ بین غروب و ساعتی که چراغها خاموش می‏شود همه گونه احتیاط در مقابل خطر آتش سوزی به عمل آید.
در کلیۀ بازداشتگاههائی که اسیران جنگی مرد و زن باهم نگاهداری می‏شوند باید خوابگاههای مجزا برای این زنان تخصیص داده شود.

● مادۀ 26

جیرۀ اساسی یومیه باید از حیث کم و کیف و تنوع کافی باشد به طوری که اسیران جنگی را در حال سلامت کامل نگاهدارد و از تقلیل وزن آنها یا عوارض کم غذائی جلوگیری کند. در تغذیه اسیران جنگی باید رژیم غذائی عادی آنها رعایت شود.
دولت بازداشت کننده برای اسیران جنگی که کار می‏کنند غذای اضافی لازم را تهیه خواهد کرد که بتوانند کار محوله را انجام دهند.
آب مشروب کافی برای اسیران جنگی تهیه خواهد شد. استعمال دخانیات مجاز خواهد بود.
باید در حدود امکان اسیران جنگی را در تهیه غذای معمولی شرکت داد و برای این منظور ممکن است در آشپزخانه از آنان استفاده کرد. بعلاوه باید وسائل لازم به آنها داده شود تا اضافه غذائی را که در اختیار دارند خودشان درست کنند.
محل‏های متناسبی برای غذاخوری افراد و افسران پیش‏بینی خواهد شد.
هرگونه مجازات انتظامی دسته‏جمعی که از حیث غذا صورت گیرد ممنوع است.

● مادۀ 27

ملبوس – لباس زیر و کفش توسط دولت بازداشت کننده با توجه به آب و هوای محل اسیران جنگی به مقدار کافی برای آنان تهیه خواهد شد.
اونیفرم نیروهای دشمن که به دست دولت بازداشت کننده افتد در صورتی که با آب و هوای محل مناسب باشد برای ملبوس اسیران جنگی مصرف خواهد شد.
تعوض و اصلاح این اشیاء به طور منظم توسط دولت بازداشت کننده صورت خواهد گرفت. از این گذشته اسیران جنگی که کار می‏کنند در هر جا که نوع کار لباس مخصوص را ایجاب کند لباس مخصوص آن کار را دریافت خواهند کرد.

● مادۀ 28

در کلیۀ بازداشتگاهها فروشگاههائی دایر خواهد شد که اسیران جنگی خواربار و اشیاء عادی و صابون و دخانیات را از آنجا برای خود تهیه کنند و بهای فروش آن نباید در هیچ موردی از بهای کسب محلی تجاوز کند.
سود فروشگاهها به نفع اسیران جنگی به مصرف خواهد رسید. برای این منظور حساب مخصوصی دایر خواهد شد. معتمد بازداشتگاه، حق خواهد داشت در ادارۀ امور فروشگاه و ادارۀ سرمایه آن شرکت نماید.
در موقع انحلال بازداشتگاه موجودی بستانکار حساب مخصوص مزبور به یک دستگاه نوع‏پروری بین المللی تسلیم خواهد شد که به نفع اسیران جنگی همان ملیتی که در تشکیل حساب مزبور شرکت داشته‏اند مصرف شود. در صورت اعادۀ عمومی اسیران به میهن خودشان سود مزبور توسط دولت بازداشت کننده نگاهداشته خواهد شد مگر آنکه قرار دیگری بین دول ذیربط دربارۀ آن داده شده باشد.

فصل سوم: بهداشت و پرستاری طبی
● مادۀ 29

دولت بازداشت کننده مکلف است کلیۀ اقدامات بهداشتی لازم را به منظور تأمین نظافت و سلامت بازداشتگاهها و جلوگیری از بیماریهای واگیردار به عمل آورد.
اسیران جنگی روز و شب تأسیساتی مطابق قواعد بهداشت که در حال نظافت دائمی نگاهداشته شود در اختیار خود خواهند داشت.
از این گذشته غیر از حمامها و دوشهائی که در بازداشتگاها موجود خواهد بود برای اسیران جنگی آب و صابون به مقدار کافی به منظور نظافت بدنی روزانه و شست و شوی لباس زیر جهت آنان تهیه خواهد شد. برای این منظور تأسیسات و تسهیلات و وقت لازم به آنها اعطاء خواهد شد.

● مادۀ 30

هر بازداشتگاه یک درمانگاه متناسب خواهد داشت که اسیران جنگی در آنجا پرستاری شوند همچنین دارای یک رژیم غذائی متناسب خواهد بود. در صورت لزوم باید اماکن مجزا برای بیماران مبتلا به بیماریهای واگیردار و اختلالات دماغی تخصیص داده شود.
اسیران جنگی که مبتلا به بیماری شدید باشند و یا کسانی که وضع مزاجی آنها معالجات مخصوص یا عمل جراحی یا بستری شدن در بیمارستان را ایجاب کند باید در هر دستگاه نظامی یا کشوری که برای معالجۀ آنها صلاحیت دارد پذیرفته شوند ولو آنکه بنا باشد در آتیۀ نزدیکی به میهن خود اعاده گردند.
برای پرستاری معلولین دائمی و مخصوصاً برای نابینایان و تجدید تعلیم آنان تا زمانی که به میهن خودشان اعاده نشده‏اند تسهیلات خاصی فراهم خواهد گردید.
اسیران جنگی مرجحاً توسط کارکنان بهداری دولت متبوع خود و در صورت امکان توسط کارکنان بهداری هم میهن خود تحت معالجه قرار خواهند گرفت.
اسیران جنگی را نمی‏توان از مراجعۀ به مقامات بهداری به منظور معاینه ممنوع ساخت. مقامات بازداشت کننده باید به هر اسیر جنگی که مورد معالجه قرار گرفته در صورت تقاضای او گواهینامۀ رسمی حاوی نوع جراحات یا بیماری و مدت معالجه و معالجاتی که شده تسلیم نمایند.
المثنای گواهی‏نامۀ مزبور به آژانس مرکزی اسیران جنگی ارسال خواهد شد.
هزینه معالجه به انضمام هزینۀ کلیۀ اشیاء لازم جهت حفظ سلامت اسیران جنگی من جمله اعضاء مصنوعی (دندان و غیره) و عینک به عهدۀ دولت بازداشت کننده خواهد بود.

● مادۀ 31

لااقل ماهی یک بار بازرسی طبی از اسیران جنگی به عمل خواهد آمد. این کار شامل بررسی و ثبت وزن هر اسیر خواهد بود و منظور از آن بالاخص رسیدگی به وضع عمومی سلامت و تغذیه ونظافت و کشف بیماریهای واگیردار من جمله سل و مالاریا و ابتلائات زهروی خواهد بود. برای این منظور باید از مؤثرترین اصول ممکن مانند رادیوگرافی منظم به طور سری روی میکروفیلم جهت کشف سل در ابتدای ابتلا استفاده نمود.

● مادۀ 32

اسیران جنگی که جزو ادارۀ بهداری نیروهای مسلح خود نبوده ولی طبیب یا دندانساز یا پرستار باشند ممکن است دولت بازداشت کننده از آنها بخواهد که فنون طبی خود را به نفع اسیران جنگی تابع دولت خودشان بکار برند ولی در این صورت باید با این اشخاص همان معامله بشود که با اعضاء بهداری مشابه که در بازداشت دولت بازداشت کننده هستند می‏شود.
این اشخاص از هر کاری که به موجب مادۀ 49 ممکن است به آنها تحمیل شود معاف خواهند بود.

فصل چهارم: کارکنان بهداری و مذهبی که برای کمک به اسیران جنگی نگاهداشته می‏شوند
● مادۀ 33

اعضاء کارکنان بهداری و مذهبی که به منظور کمک به اسیران جنگی در اختیار دولت بازداشت کننده نگاهداشته می‏شوند اسیر جنگی شمرده نخواهند شد ولی باید لااقل از کلیۀ مزایا و حمایت این قرارداد برخوردار شوند و همچنین کلیۀ تسهیلات لازم برای آنان فراهم گردد که بتوانند به اسیران جنگی کمک طبی یا معاونت مذهبی نمایند.
این اشخاص در حدود قوانین و مقررات نظامی دولت بازداشت کننده و تحت امر ادارات مربوطه به اجرای وظائف طبی یا روحانی خود به نفع اسیران جنگی که مرجحاً متعلق به نیروهای مسلح متبوع خودشان باشد بر طبق وجدان حرفه‏ای خود ادامه خواهند داد. بعلاوه در اجرای مأموریت طبی یا روحانی خود از تسهیلات زیر برخوردار خواهند بود:
الف) مجاز خواهند بود که اسیران جنگی موجود در دسته‏های کار یا در بیمارستانهای واقع در خارج بازداشتگاه را در فواصل معین معاینه نمایند. دولت بازداشت کننده وسائل نقلیه لازم را برای این منظور در اختیار آنان خواهد گذاشت.
ب) در هر بازداشتگاهی ارشد پزشکان نظامی با رعایت قدمت توقف در درجۀ نظامی در قبال مقامات نظامی بازداشتگاهها مسئول کلیه عملیات کارکنان بهداری بازداشت شده خواهد بود. برای این منظور دولت‏های متخاصم در بدو شروع مخاصمات قرار لازم را جهت انطباق درجات کارکنان بهداری خود به انضمام کارکنان جمعیت‏های مذکور در مادۀ 26 قرارداد ژنو مورخ 12 اوت 1949 راجع به بهبود سرنوشت زخم‏داران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی بین خود خواهند داد. پزشک مزبور و کشیشان عسکر در مورد کلیۀ مسائل مربوط به وظیفۀ خود حق مراجعه مستقیم به فرماندهان مسئول بازداشتگاه خواهند داشت و مقامات مزبور باید همه گونه تسهیلات لازم را برای مکاتبات مربوط به این مسائل جهت آنان فراهم آورند.
ج) کارکنانی که نگاهداشته شده‏اند اگر چه تابع انتظامات بازداشتگاه خود می‏باشند ولی نباید به انجام هیچ کاری که خارج از وظیفۀ طبی یا مذهبی آنان باشد مجبور شوند.
دولت‏های متخاصم در مدت مخاصمات، قراری بین خود برای تعویض این قبیل کارکنان خواهند داد و طرز آن را معین خواهند نمود.
هیچیک از مقررات بالا دولت بازداشت کننده را از تعهداتی که در زمینۀ بهداری و روحانی دربارۀ اسیران جنگی به عهده دارد معاف نمی‏سازد.

فصل پنجم: مذهب و فعالیت‏های فکری و بدنی
● مادۀ 34

به اسیران جنگی برای اجرای مذهب خود و حضوردر مراسم مذهبی خود آزادی کامل داده خواهد شد مشروط به این‏که از مقررات انتظامی جاری که توسط مقام نظامی وضع شده اطاعت نمایند.
اماکن مناسب برای مراسم مذهبی آنان اختصاص داده خواهد شد.

● مادۀ 35

کشیشان عسگر که به دست نیروی دشمن بیفتند و برای کمک به اسیران جنگی بمانند یا نگاهداشته شوند مجاز خواهند بود به اسیران جنگی کمک کنند و موافق وجدان مذهبی خود آزادانه در میان هم‏کیشان خویش مراسم مذهبی را اجرا نمایند. کشیشان مزبور بین بازداشتگاهها و دسته‏های کار اسیران جنگی متعلق به یک نیروی مسلح و متکلم به یک زبان یا متدین به یک دیانت تقسیم خواهند شد. از تسهیلات خصوصاً از وسائل نقلیۀ مذکور در مادۀ 33 برای دیدار اسیران جنگی خارج بازداشتگاه بهره‏مند خواهند بود. از آزادی مکاتبات جهت امور مذهبی خود با رؤسای دیانتی کشور محل بازداشت و سازمانهای مذهبی بین المللی با قید و شرط سانسور برخوردار خواهند بود. نامه‏ها و کارتهائی که برای این منظور می‏فرستند به سهمیۀ مذکور در مادۀ 71 علاوه خواهد شد.

● مادۀ 36

اسیران جنگی که کشیش مذهبی هستند ولی در ارتش خود کشیش عسگر نبوده‏اند مجاز خواهند شد که در مذهبی که هستند مراسم مذهبی خود را تماماً بین هم کیشان خود اجرا نمایند و برای این منظور با آنها مانند کشیشان عسگر که توسط دولت بازداشت کننده نگاهداشته شده باشند معامله خواهد شد. این اشخاص را نباید به هیچ کار دیگری مجبور ساخت.

● مادۀ 37

در مواردی که اسیران جنگی به کشیش عسگر یا به کشیش اسیری از کیش خود دسترسی نداشته باشند یک نفر کشیش که متعلق به مذهب اصلی آنها یا متعلق به مذهبی نظیر آن باشد و یا در صورت فقدان هر دو یک نفر غیر کشیش صلاحیت دارد در صورتی که از لحاظ مذهبی امکان‏پذیر باشد بر حسب تقاضای اسیران به منظور اجرای مراسم مذهبی تعیین خواهد شد.
این انتصاب که منوط به تصویب دولت بازداشت کننده است با موافقت عامۀ اسیران ذینفع به عمل خواهد آمد و در مواردی که لازم باشد با تصویب مقام مذهبی محلی متعلق به همان دیانت صورت خواهد گرفت. کسی که بدین طریق تعیین می‏شود باید بر طبق کلیۀ آئین‏نامه‏هائی که دولت بازداشت کننده به منظور انتظام و امنیت نظامی وضع کرده است رفتار نمایند.

● مادۀ 38

دولت بازداشت کننده در عین اینکه تمایلات شخصی هر اسیر را محترم می‏شمارد فعالیتهای فکری و تربیتی و تفریحی و ورزشی اسیران جنگی را تشویق خواهد کرد و با واگذاری اماکن متناسب و ادوات لازم در اختیار اسیران جنگی اقدامات لازم برای تأمین اجرای فعالیتهای مزبور به عمل خواهد آورد.
اسیران جنگی باید بتوانند به ورزشهای بدنی من جمله بازی و اسپرت اشتغال ورزند و از هوای آزاد استفاده کنند. برای این منظور در کلیۀ بازداشتگاهها فضاهای آزاد کافی تخصیص داده خواهد شد.

فصل ششم: انتظامات
● مادۀ 39

هر بازداشتگاه اسیران جنگی تحت امر مستقیم یک افسر مسئول متعلق به نیروهای مسلح منظم دولت بازداشت کننده قرار خواهد گرفت. افسر مزبور متن این قراداد را خواهد داشت و مراقبت خواهد کرد که مقررات آن معروف مأمورینی که زیر دست وی کار می‏کنند باشد. افسر مزبور تحت نظارت دولت خود مسئول اجرای قرارداد خواهد بود.
اسیران جنگی به استثنای افسران مکلفند به کلیۀ افسران دولت دستگیر کننده اعم از هر درجه که داشته باشند سلام بدهند و مراسم احترامات ظاهری را که در ارتش خودشان مرسوم است دربارۀ آنان بجای آورند.
افسران اسیر جنگی فقط مکلفند به افسران دولت بازداشت کننده که از حیث درجه ارشد بر خودشان باشند سلام بدهند ولی در هر حال به فرمانده بازداشتگاه اعم از هر درجه که داشته باشد سلام بدهند.

● مادۀ 40

نصب علائم درجه و ملیت و همچنین نصب نشان‏ها مجاز خواهد بود.

● مادۀ 41

در هر بازداشتگاهی متن این قرارداد و مضمون کلیۀ موافقت‏نامه‏های اختصاصی که در مادۀ 6 پیش‏بینی شده به زبان اسیران جنگی در محل‏هائی که اسیران بتوانند به آنها مراجعه کنند نصب و اعلان خواهد شد. در صورتی که بعضی از اسیران جنگی قادر نباشند به متن اعلان مراجعه کنند به محض تقاضای آنان باید متن آنها به ایشان ابلاغ شود.
آئین‏نامه و اوامر و اخطارها و آگهی‏ها از هر قبیل مربوط به ادارۀ امور اسیران جنگی باید به زبانی که بفهمند به آنان ابلاغ گردد و به وضع مذکور در بند بالا اعلان و الصاق شود و یک عده از نسخ آن به معتمد اسیران جنگی تسلیم گردد.
کلیۀ احکام و اوامری که انفراداً به اسیران داده می‏شود نیز باید به زبانی که بفهمند صادر گردد.

● مادۀ 42

استعمال اسلحه بر علیه اسیران جنگی خصوصاً بر علیه کسانی که فرار می‏کنند یا اقدام به فرار می‏نمایند فقط باید به عنوان آخرین وسیله به کار رود آنهم پس از اخطارهای قبلی که متناسب با اوضاع واحوال باشد.

فصل هفتم: درجات اسیران جنگی
● مادۀ 43

دول متخاصم به محض شروع مخاصمات متقابلاً عناوین ودرجات کلیۀ اشخاص مذکور در مادۀ 4 این قرارداد را به یکدیگر اطلاع خواهند داد تا تساوی معامله بین اسیران صاحب درجه متساوی تأمین گردد. چنانچه عناوین یادرجاتی بعداً برقرار شود به همین ترتیب در اعلام آنها اقدام خواهد گردید.
دولت بازداشت کننده ترفیعاتی را که به اسیران جنگی داده شود و رسماً توسط دولت متبوع آنان به وی اعلام گردد به رسمیت خواهد شناخت.

● مادۀ 44

به افسران و همردیفان که اسیر جنگی شوند با احتراماتی که مربوط به درجه و سن آنهاست رفتار خواهد شد.
برای خدمت بازداشتگاههای افسران عدۀ کافی سرباز اسیر جنگی از همان نیروهای مسلح و حتی الامکان سربازانی که همزبان افسران مزبور باشند با رعایت درجۀ افسران و همردیفان گماشته خواهند شد.
این قبیل سربازان به هیچ کار دیگری موظف نخواهند گردید.
برای ادارۀ امور غذائی عادی افسران به دست خودشان همه گونه مساعدت خواهد شد.

● مادۀ 45

گذشته از افسران و همردیفان، با سایر اسیران جنگی با احترامات مربوط به درجه و سن آنها رفتار خواهد شد.
برای ادارۀ امور غذای عادی اسیران به دست خودشان همه گونه مساعدت به عمل خواهد آمد.

فصل هشتم: انتقال اسیران جنگی پس از ورود به بازداشتگاه
● مادۀ 46

دولت بازداشت کننده هنگامی که تصمیم به انتقال اسیران جنگی می‏گیرد باید منافع خود اسیران را مورد توجه قرار دهد خصوصاً از این نظر که مشکلات اعادۀ آنها به اوطانشان مزید نشود.
انتقال اسیران جنگی همواره با انسانیت و با وضعی صورت خواهد گرفت که بدتر از وضع انتقال سربازان دولت بازداشت کننده نباشد. همواره وضع آب و هوای معتاد اسیران جنگی در نظر گرفته خواهد شد و در هیچ موردی شرایط انتقال نباید برای سلامت اسیران جنگی مضر باشد.
دولت بازداشت کننده برای اسیران جنگی در حین انتقال آب مشروب و غذای کافی جهت حفظ سلامت آنان و همچنین ملبوس و منزل و پرستاری‏های طبی لازم را تهیه خواهد کرد. کلیۀ احتیاطات مفید را خصوصاً در صورت مسافرت با کشتی یا با هواپیما به منظور امنیت آنان در حین انتقال به عمل خواهد آورد و صورت کامل اسیران انتقالی را قبل از حرکت آنها تنظیم خواهد نمود.

● مادۀ 47

اسیران جنگی بیمار یا مجروح مادام که معالجۀ آنها بواسطۀ مسافرت لطمه می‏بیند نباید انتقال یابند مگر آنکه انتقال از لحاظ رعایت امنیت آنها ضرورت حتمی داشته باشد.
چنانچه جبهۀ جنگ به بازداشتگاهی نزدیک شود اسیران جنگی آن بازداشتگاه را فقط در صورتی می‏توان به محل دیگری انتقال داد که انتقال آنها با امنیت کامل انجام گیرد و یادر صورتی که خطر توقف آنها در بازداشتگاه بیش از خطر انتقال باشد.

● مادۀ 48

اسیران جنگی در صورت انتقال باید رسماً از حرکت خود و همچنین از نشانی جدید پستی خود مطلع شوند. این اطلاع باید قبلاً با فرصت کافی به آنها داده شود که بتوانند اثاث خود را جمع کنند و خانواده خود را مطلع سازند.
اسیران جنگی اجازه خواهند داشت که اشیاء شخصی و مکاتبات و بسته‏هائی را که به نشانی ایشان وارد شده با خود ببرند. وزن این اشیاء را ممکن است در صورتی که اوضاع و احوال انتقال ایجاب کند به مقداری عادلانه که یک نفر اسیر می‏تواند با خود حمل کند محدود ساخت ولی در هیچ حال وزن مجاز بیش از بیست و پنج کیلو نخواهد بود.
مکاتبات و بسته‏هائی که به نشانی بازداشتگاه سابق برای اسیران جنگی فرستاده شود بدون تأخیر به محل جدید آنان فرستاده خواهد شد. فرمانده بازداشتگاه با موافقت معتمد می‏تواند ترتیب لازم را برای حمل اموال مشترک اسیران جنگی و اثاثی که اسیران مزبور نتوانند به علت محدودیت مذکور در بند دوم این ماده با خود ببرند بدهد.

بخش سوم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۶ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 120

وصیت‏نامه‏های اسیران جنگی طوری تنظیم خواهد شد که جامع شرایطی باشند که به موجب قوانین کشور اصلی آنان برای اعتبار وصیت‏نامه لازم است کشور مزبور اقدامات لازم به عمل خواهد آورد که شرایط مذکور به اطلاع دولت بازداشت کننده برسد. در صورت تقاضای اسیران جنگی و در هر حال پس از فوت او وصیت‏نامه بدون فوت وقت به دولت حامی و یک نسخۀ رونوشت گواهی شدۀ آن به آژانس مرکزی اطلاعات تسلیم خواهد شد.
گواهی‏نامه‏های فوت طبق نمونه پیوست این قرارداد با صورت‏های کلیۀ اسیران جنگی که در اسارت فوت کرده‏اند با تصدیق یک نفر افسر مسئول در اسرع وقت به دفتر اطلاعات اسیران جنگی که به موجب مادۀ 122 تشکیل می‏شود ارسال خواهد گردید.
اطلاعات مربوط به هویت متوفیات که فهرست آن در بند سوم مادۀ 17 ذکر شده همچنین محل و تاریخ و علت فوت و محل و تاریخ دفن به انضمام کلیۀ اطلاعات لازم جهت تشخیص قبور باید در گواهی‏نامه‏ها یا صورت‏های مزبور قید گردد.
قبل از دفن یا سوزاندن باید جنازه مورد معاینۀ پزشکی قرار گیرد تا وقوع فوت مسلم و تنظیم گزارش فوت میسر و در صورت اقتضا هویت متوفی معین گردد.
مقامات بازداشت کننده مراقبت خواهند کرد که اسیران جنگی که در اسارت فوت می‏کنند با احترام و در صورت امکان بر طبق اصول مذهبی خود بخاک سپرده شوند و قبور آنان محترم شمرده شود و به طرز آبرومند نگاهداری گردد و علائمی داشته باشد که پیدا کردن آن همیشه مقدور باشد. در صورت امکان اسیران جنگی متوفی که متعلق به یک دولتند در یک محل دفن خواهند شد.
اسیران جنگی متوفی انفراداً دفن خواهند شد مگر در صورت وجود قوۀ قاهره که دفن آنها را در یک قبر مشترک اضطراراً ضروری سازد. اجساد را نباید سوزاند مگر در صورتی که ضرورت بهداشت ایجاب کند یا مذهب متوفی دستور سوزاندن داده باشد یا خود متوفی خواسته باشد. در صورت سوزاندن مراتب با ذکر علل آن در سند فوت ذکر خواهد شد.
برای آنکه بتوان قبور را همیشه بازیافت کلیۀ اطلاعات مربوط به دفن و قبور باید توسط یک ادارۀ قبور که دولت بازداشت کننده تأسیس می‏نماید ثبت گردد. صورت قبور و اطلاعات مربوط به اسیران جنگی مدفون در قبرستان‏ها یا در جاهای دیگر برای دولت متبوع اسیران جنگی مزبور ارسال خواهد شد. دولتی که زمین قبرستان را متصرف است در صورتی که عضو این قرارداد باشد مکلف است قبرها را توجه کند و هر جسدی که بعداً به جای دیگر انتقال می‏یابد ثبت نماید. این مقررات در مورد خاکسترهائی که ادارۀ قبور تا وصول تصمیم قطعی دولت اصلی صاحبان آن نگاه می‏دارد نیز معتبر خواهد بود.

● مادۀ 121

هر فوت یا جراحت شدید یک اسیر جنگی که توسط یک نفر قراول یا یک اسیر جنگی دیگر یا هر شخص دیگری وقوع یابد یا مظنون به وقوع به دست این اشخاص باشد و همچنین هر فوتی که به علت غیر معلوم واقع شود فوراً توسط دولت بازداشت کننده مورد تحقیق رسمی قرار خواهد گرفت.
بلافاصله ابلاغیه‏ای در این موضوع به دولت حامی ارسال خواهد شد. شهادت شهود خصوصاً شهادت اسیران جنگی جمع‏آوری خواهد شد و گزارشی حاوی این اطلاعات برای دولت مزبور ارسال خواهد گردید.
چنانچه نتیجۀ تحقیق به مجرمیت یک یا چند نفر منجر شود دولت بازداشت کننده همه گونه اقدامات را برای تعقیب قضائی مسئول یا مسئولین به عمل

بخش سوم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۰ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 49

دولت بازداشت کننده می‏تواند اسیران جنگی سالم را با رعایت سن و جنس و درجه و استعداد جسمانی آنها بعنوان کارگر بکار گمارد مخصوصاً از لحاظ اینکه آنها را در حال سلامت جسمانی و روحانی نگاهدارد.
افسران جزء را که اسیر جنگی باشند نمی‏توان جز به کارهای نظارتی به کارهای دیگر مجبور ساخت. کسانی که بکار نظارتی گماشته نشوند می‏توانند کار دیگری که مناسب حالشان باشد بخواهند و آن کار تا حدود امکان برای آنان تهیه خواهد شد.
چنانچه افسران و هم ردیفان کاری مناسب حال خود بخواهند آن کار تا حدود امکان برای آنان تهیه خواهد شد ولی در هیچ حالی نمی‏توان آنها را به کار وادار کرد.

● مادۀ 50

اسیران جنگی گذشته از کارهای مربوط به اداره و تنظیم و نگاهداری بازداشتگاه خودشان نباید بکار دیگری جز کارهای مربوط به انواع مشروحۀ زیر وارد شوند:
الف) کشاورزی
ب) صنایع استحصالی یا استخراجی یا کارخانه‏ای به استثنای صنایع فلزی و مکانیکی و شیمیایی و کارهای فوائد عامه و ساختمان ابنیه که جنبۀ نظامی داشته باشد یا برای مقاصد نظامی ساخته شود.
ج) حمل و نقل و بارگیری و باراندازی که جنبه یا مقصد نظامی نداشته باشد.
د) فعالیت‏های بازرگانی یا هنری.
هـ) خدمات خانگی.
و) خدمات عمومی که جنبه یا مقصد نظامی نداشته باشد.
در صورت تخلف از مقررات بالا اسیران جنگی مجاز خواهند بود از حق شکایتی که طبق مادۀ 78 دارند استفاده نمایند.

● مادۀ 51

اسیران جنگی باید از شرایط کار مناسب خصوصاً از حیث غذا و منزل و پوشاک و لوازم کار بهره‏مند شوند. شرایط مزبور نباید کمتر از شرایطی باشد که دربارۀ اتباع دولت بازداشت کننده‏ای که به همان کارها اشتغال دارند معمول است. بعلاوه وضع آب و هوا نیز باید رعایت شود.
دولت بازداشت کننده که کار اسیران جنگی را مورد استفاده قرار می‏دهد مراقبت خواهد کرد که در نواحی که اسیران مزبور کار می‏کنند قوانین ملی مربوط به حمایت کار و مخصوصاً آئین‏نامه‏های مربوط به تأمین کارگران اجرا گردد.
به اسیران جنگی باید تعلیمات و وسایل حفاظی مربوط به کاری که باید انجام دهند داده شود و نظیر همان تعلیمات و وسائل حفاظی باشد که به اتباع دولت بازداشت کننده داده می‏شود.
با قید شروط مقررات مذکور در مادۀ 52 اسیران جنگی را ممکن است مشمول خطرات عادی کارگران کشوری قرار داد.
در هیچ موردی نباید شرط کار را به وسیلۀ اقدامات انتظامی سخت‏تر از معمول ساخت.

● مادۀ 52

هیچ اسیر جنگی را نمی‏توان در کارهائی که جنبۀ ناسالم یا خطرناک دارند به خدمت گماشت مگر آن که اسیری داوطلبانه حاضر شود.
هیچ اسیر جنگی را نمی‏توان به کاری که برای یک فرد نیروهای مسلح دولت بازداشت کننده تحقیر آمیز باشد گماشت.
جمع‏آوری مین یا آلات دیگر نظیر آن جزو کارهای خطرناک محسوب است.

● مادۀ 53

مدت کار روزانه اسیران جنگی به اضافۀ مدت ایاب و ذهاب به محل کار نباید زیاد باشد و در هر حال نباید از مدت کار کارگران غیر نظامی اتباع دولت بازداشت کننده که در همان محل و به همان کار اشتغال دارند زیادتر باشد.
در وسط کار روزانه باید اجباراً لااقل یک ساعت استراحت به کارگران داده شود.
چنانچه مدت استراحت کارگران تبعه دولت بازداشت کننده بیشتر باشد اسیران جنگی نیز همان مدت استراحت خواهند داشت بعلاوه در هر هفته بیست و چهار ساعت متوالی تعطیل خواهند داشت و تعطیلی هفتگی مرجحاً روز یکشنبه یا هر روز تعطیل دیگری که در کشور اسیران جنگی معمول است خواهد بود همچنین هر کارگری که یک سال کار کرده باشد هشت روز متوالی مرخصی خواهد داشت و فوق العادۀ او در این مدت پرداخت خواهد شد.
اگر طرز کار معمول از نوع کار قطعات معین ماشین آلات باشد طرز مزبور نباید موجب افزایش مدت کار گردد.

● مادۀ 54

فوق العادۀ کار که به اسیران جنگی تعلق می‏گیرد بر طبق مقررات مادۀ 62 این قرارداد معین خواهد شد.
اسیران جنگی که دچار سوانح کار شوند و یا در حین کار یا به علت کار بیمار گردند تحت معالجات لازم قرار خواهند گرفت. به علاوه دولت بازداشت کننده یک گواهی نامه پزشکی به آنان خواهد داد تا برای استیفای حقوق خود به دولت متبوع خویش ارائه نمایند دولت بازداشت کننده یک نسخه از گواهینامۀ مزبور را به آژانس مرکزی اسیران جنگی مذکور در مادۀ 122 ارسال خواهد داشت.

● مادۀ 55

در فواصل معین و لااقل ماهی یک بار استعداد کار اسیران جنگی بوسیلۀ معاینه‏های طبی بررسی خواهد شد. در معاینه‏های مزبور باید بالاخص نوع کاری که اسیران جنگی باید انجام دهند در نظر گرفته شود. چنانچه یک اسیر جنگی خود را قادر به کار نداند مجاز خواهد بود برای معاینه به مقامات پزشکی بازداشتگاه خود مراجعه کند و پزشکان می‏توانند توصیه نمایند که اسیرانی که به عقیدۀ ایشان قادر به کار نیستند از کار معاف شوند.

● مادۀ 56

طرز تشکیلات دسته‏های کار نظیر تشکیلات بازداشتگاههای اسیران جنگی خواهد بود.
هر دسته تحت نظر یک بازداشتگاه اسیران جنگی بوده و از نظر اداری تابع آن خواهد بود. مقامات نظامی و فرمانده بازداشتگاه مزبور تحت نظارت دولت خود مسئول رعایت مقررات این قرارداد در دسته کار خواهند بود.
فرمانده بازداشتگاه صورت دسته‏های کار بازداشتگاه خود را منظماً تهیه و به نمایندگان دولت حامی و کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ یا به سایر دستگاههای کمک به اسیران جنگی که بازداشتگاه را معاینه نمایند تسلیم خواهد کرد.

● مادۀ 57

معامله با اسیران جنگی که به حساب اشخاص عادی کار کنند ولو آنکه این اشخاص حفاظت و حمایت آنان را به مسئولیت خود تأمین نموده باشند باید لااقل مساوی با معامله‏ای باشد که به موجب این قرارداد پیش‏بینی شده است. دولت بازداشت کننده و مقامات نظامی و فرمانده بازداشتگاه این قبیل اسیران جنگی عهده دار مسئولیت کامل نگاهداری و پرستاری و پرداخت فوق العادۀ کار و معامله با اسیران جنگی مزبور خواهند بود.
اسیران جنگی مذکور حق خواهند داشت تماس خود را با معتمدین بازداشتگاه خود حفظ کنند.

● مادۀ 58

دولت بازداشت کننده به محض شروع مخاصمات و تا زمانی که قرار لازم در این باب با دولت حامی بدهد می‏تواند حداکثر وجهی را که اسیران جنگی می‏توانند نقداً یا شبیه به نقد با خود داشته باشند معین کند. هر مقدار مازادی که مشروعاً در تملک آنان باشد و مأخوذ یا ضبط شده و همچنین هر پولی که خودشان بسپارند به حساب آنان سپرده خواهد شد و نباید بدون موافقت خود آنان به پول دیگری تبدیل شود.
موقعی که اسیران جنگی اجازه یابند از خارج بازداشتگاه خرید کنند یا مزد خدمتی بدهند پرداخت‏های مربوط به توسط خود اسیران جنگی یا به وسیلۀ ادارۀ بازداشتگاهها صورت خواهد گرفت و ادارۀ نامبرده پرداختی را به بدهکار حساب اسیران ذینفع منظور خواهد داشت. دولت بازداشت کننده مقررات مربوط به این موضوع را وضع خواهد کرد.

● مادۀ 59

وجوهی که به پول دولت بازداشت کننده طبق مادۀ 18 از اسیران جنگی در موقع دستگیری آنان مأخوذ شود طبق مفاد ماده 64 این قرارداد به بستانکار حساب هر کدام منظور خواهد شد.
همچنین وجوه حاصل از تسعیر سایر نقودی که در همان موقع از اسیران جنگی اخذ شود نیز به بستانکار آن حساب منظور خواهد شد.

● مادۀ 60

دولت بازداشت کننده به کلیۀ اسیران جنگی پیش پرداختی بابت حقوق ماهانه خواهد کرد که میزان آن عبارت از مبالغ مشروحۀ ذیل تسعیراً به پول کشور بازداشت کننده خواهد بود:
طبقۀ 1 اسیرانی که درجۀ آنها کمتر از سرجوخه باشد: هشت فرانک سویس.
طبقۀ 2 سرجوخه و افسران جزء دیگر یا اسیران هم‏درجۀ آنان: دوازده فرانک سویس.
طبقۀ 3 افسر تا درجۀ سروان یا اسیران هم‏درجۀ آنان: پنجاه فرانک سویس.
طبقۀ 4 سرگرد و سرهنگ 1 و 2 یا اسیران هم‏درجۀ آنان: شصت فرانک سویس.
طبقۀ 5 افسران ارشد یا اسیران هم‏درجۀ آنان: هفتاد و پنج فرانک سویس.
معهذا دولت‏های متخاصم ذی‏نفع می‏توانند رقم پیش پرداخت‏های حقوق اسیران جنگی طبقات مختلف را که در بالا شرح داده شده به موجب موافقتنامه‏های اختصاصی تغییر دهند.
به علاوه در صورتی که مبالغ مذکور در بند بالا نسبت به حقوق پرداختی به اعضای نیروهای مسلح دولت بازداشت کننده زیاد باشد یا در صورتی که به هر علت دیگری موجب زحمت مهمی برای دولت مزبور گردد دولت بازداشت کننده می‏تواند تا زمان عقد موافقت‏نامۀ مخصوص با دولت متبوع اسیران جنگی دربارۀ تغییر مبالغ فوق اقدامات ذیل را به عمل آورد:
الف) حساب اسیران جنگی را کماکان با مبالغ بالا بستانکار نماید.
ب) مبالغ برداشتی از پیش پرداخت حقوق را که برای مصرف اسیران جنگی به اختیار آنان گذاشته می‏شود موقتاً به ارقام معتدلی محدود سازد ولی در مورد اسیران طبقۀ اول مبالغ مزبور نباید هیچ وقت از مبالغی که دولت بازداشت کننده به اعضاء نیروهای مسلح خود می‏پردازد کمتر باشد.
علل این محدودیت باید بلافاصله به دولت حامی اطلاع داده شود.

بخش ششم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۳ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

فصل اول: شکایات اسیران جنگی به علت کیفیات اسارت
● مادۀ 78

اسیران جنگی حق دارند نسبت به کیفیات اسارت که در حق آنان معمول است به مقامات نظامی که آنها را اسیر کرده‏اند عرض حال بدهند.
همچنین بدون هیچ گونه محدودیتی حق دارند خواه به وسیلۀ معتمد خود و خواه چنانچه لازم بدانند مستقیماً به نمایندگان دول حامی مراجعه و موارد شکایت خود را نسبت به کیفیات اسارت خویش ابراز نمایند.
عرض‏حال‏ها و شکایات مزبور را نباید محدود کرد و یا جزو سهمیۀ مکاتبات موضوع مادۀ 71 شمرد.
عرض‏حال‏ها و شکایات باید فوراً به مقصد برسد و نباید موجب هیچ گونه تنبیه شاکی شود ولو آنکه بی‏اساسی آن معلوم گردد.
معتمدین می‏توانند در فواصل معین گزارش‏هائی راجع به وضع بازداشتگاهها و احتیاجات اسیران جنگی به نمایندگان دول حامی ارسال دارند.

فصل دوم: نمایندگان اسیران جنگی
● مادۀ 79

در کلیۀ اماکنی که اسیران جنگی اقامت دارند به استثنای اماکن افسران هر شش ماه یک مرتبه اسیران جنگی آزادانه و با رأی مخفی معتمدینی انتخاب خواهند کرد که نمایندگی آنان را نزد مقامات نظامی و دولت‏های حامی و کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ و هر دستگاه تعاونی دیگری داشته باشد. معتمدین پس از شش ماه قابل تجدید انتخابند.
در بازداشتگاه افسران و هم‏ردیفان یا در بازداشتگاههای مختلط ارشد افسران اسیر با رعایت قدمت توقف در درجه معتمد بازداشتگاه خواهد بود. در بازداشتگاه‏های افسران یک یا چند نفر مشاور که از بین افسران انتخاب می‏شوند او را معاونت خواهند کرد.
در بازداشتگاه‏های مختلط معاونین توسط اسیران جنگی غیر از افسران و از بین خودشان انتخاب خواهند شد.
در اردوگاه‏های کار اسیران جنگی افسران اسیر جنگی که از همان ملیت اسیران مزبور باشند برای انجام آن قسمت از وظایف اداری اردوگاه که به عهدۀ اسیران جنگی است منصوب خواهند شد.
این افسران ممکن است علاوه بر آن به سمت معتمد اسیران جنگی نیز طبق مفاد بند اول این ماده تعیین شوند. در این صورت معاونین معتمد از بین اسیران جنگی غیر افسر انتخاب خواهند شد.
هر معتمدی که انتخاب می‏شود باید قبل از شروع بکار مورد تصویب دولت بازداشت کننده قرار گیرد. چنانچه دولت بازداشت کننده از قبول یک نفر اسیر جنگی که به توسط رفیقان اسارت خویش به سمت معتمد انتخاب شده امتناع ورزد باید علل امتناع خود را به دولت حامی اطلاع دهد.
در همه احوال معتمد باید با اسیران جنگی که نمایندگی آنان را به عهده دارد دارای یک ملیت و یک زبان و رسوم و عادات واحد باشند. بنابراین اسبران جنگی که در قسمت‏های مختلف یک بازداشتگاه بر حسب ملیت و زبان و عادات واحد باشند. بنابراین اسیران جنگی که در قسمت‏های مختلف یک بازداشتگاه بر حسب ملیت و زبان و عادات خود تقسیم شده‏اند به نسبت هر قسمت معتمد جداگانه طبق مفاد بند سابق خواهند داشت.

● مادۀ 80

معتمدین باید به آسایش جسمانی و روحانی و فکری اسیران جنگی کمک کنند.
مخصوصاً در صورتی که اسیران جنگی بخواهند بین خود تعاون متقابل تشکیل دهند تشکیلات مزبور قطع نظر از وظایف خاصی که به موجب سایر مقررات به معتمدین سپرده شده در صلاحیت معتمدین خواهد بود.
معتمدین را نمی‏توان صرفاً به علت وظیفۀ سرپرستی که به عهده دارند مسئول تخلفات اسیران جنگی قرار داد.

● مادۀ 81

در صورتی که عهده‏داری کار دیگری مزاحم انجام وظیفۀ معتمدین باشد نباید آنها را به هیچ کاری دیگر مجبور ساخت.
معتمدین می‏توانند معاونینی را که لازم دارند از بین اسیران انتخاب کنند. همه گونه تسهیلات مادی خصوصاً تا حدی آزادی آمد و شد که برای انجام وظیفۀ آنان ضروری است (معاینۀ دسته‏های کار دریافت امانت حاوی اعانات و غیره) برای آنان فراهم خواهد گردید.
معتمدین مجاز خواهند بود اماکنی را که محل بازداشت اسیران جنگی است معاینه کنند و اسیران جنگی حق خواهند داشت آزادانه با معتمد خود مشورت نمایند.
برای مکاتبات تلگرافی و پستی با مقامات بازداشت کننده و دول حامی و کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ و نمایندگان آنان و همچنین با کمیسیون‏های مختلط پزشکی و دستگاههای تعاونی دیگری که به کمک اسیران جنگی آمده باشند همه گونه تسهیلات برای معتمدین فراهم خواهد گردید.
معتمدین دسته‏های کار نیز در مورد مکاتبه با معتمد اصلی بازداشتگاه‏ها از همین تسهیلات برخوردار خواهند بود مکاتبات مزبور محدود نبوده و جزو سهمیۀ مذکور در مادۀ 71 شمرده نخواهد شد.
هیچ معتمدی را نباید بجای دیگر منتقل ساخت مگر آنکه فرصت کافی به او داده شود که جانشین خود را به امور جاری واقف سازد.
در صورت عزل یک نفر معتمد باید علل این تصمیم به دولت حامی اطلاع داده شود.

فصل سوم: تنبیهات جزائی و انتظامی: 1 مقررات عمومی
● مادۀ 82

اسیران جنگی مشمول قوانین و آئین‏نامه‏ها و احکام عمومی خواهند بود که در نیروهای مسلح دولت بازداشت کننده مجری است. دولت بازداشت کننده مجاز خوهد بود نسبت به هر اسیر جنگی که از قوانین و آئین‏نامه‏ها و احکام عمومی مزبور تخلف نموده باشد تصمیمات قضائی یا انتظامی اتخاذ نماید ولی هیچگونه تعقیب یا تنبیهی که مخالف مفاد این ماده باشد مجاز نخواهد بود.
چنانچه قوانین و آئین‏نامه‏ها و احکام عمومی دولت بازداشت کننده ارتکاب اعمالی را توسط اسیر جنگی قابل مجازات بداند که آن اعمال در صورت ارتکاب اعضای نیروهای مسلح همان دولت قابل مجازات نباشد این قبیل اعمال فقط ممکن است موجب تنبیهات انتظامی گردد.

● مادۀ 83

در صورتی که تردید حاصل شود که عمل ارتکابی اسیر جنگی مشمول مجازات انتظامی یا مجازات قضائی است دولت بازداشت کننده مراقبت خواهد کرد که مقامات مربوطه کمال اغماض رادر قضاوت امر مرعی دارند و تا جائی که ممکن است تصمیمات انتظامی را بر تعقیب قضائی مرجح دارند.

● مادۀ 84

تنها دادگاههای نظامی می‏توانند اسیران جنگی را دادرسی کنند مگر آنکه قوانین دولت بازداشت کننده مصرّحاً به دادگاه‏های کشوری اجازه داده باشد افراد نیروهای مسلح خود آن دولت را که مرتکب همان عمل خلاف اسیر جنگی شده باشند دادرسی کنند.
در هیچ موردی اسیر جنگی نباید در دادگاهی که متضمن تضمینات معمول استقلال و بی‏طرفی نباشد و بالاخص در دادگاهی که جریان دادرسی آن حقوق و وسائل دفاع را طبق مادۀ 105 تأمین نکند دادرسی شود.

● مادۀ 85

اسیران جنگی که به موجب قوانین دولت بازداشت کننده به علت اعمالی که قبل از دستگیری خود مرتکب شده‏اند تحت تعقیب قرار بگیرند مشمول مزایای این قرارداد خواهند بود ولو آنکه محکوم شوند.

● مادۀ 86

هیچ اسیر جنگی را نمی‏توان به علت یک عمل یا یک اتهام بیش از یک بار مجازات کرد.

● مادۀ 87

اسیران جنگی را نمی‏توان توسط مقامات نظامی یا دادگاههای دولت بازداشت کننده جز به مجازات‏هائی که برای همان اعمال مورد اتهام دربارۀ اعضاء نیروهای مسلح همان دولت پیش‏بینی شده به مجازات‏های دیگر محکوم ساخت.
دادگاهها و مقامات دولت بازداشت کننده در موقع تعیین مجازات باید این نکته را به وسیع‏ترین وجهی در نظر بگیرند که چون متهم تبعۀ دولت بازداشت کننده نیست هیچگونه وظیفۀ وفاداری در قبال آن دولت ندارد و اینکه در اختیار ان دولت است فقط بر اثر اوضاع و احوالی است که خارج از اختیار شخص او بوده است.
دادگاه‏ها و مقامات نامبرده مختار خواهند بود که آزادانه مجازاتی را که جهت تخلف اسیر معین است تخفیف دهند و مکلف نخواهند بود حداقل مجازات معین جهت تخلف مزبور را اجرا نمایند.
هر گونه مجازات دسته جمعی برای اعمال انفرادی و هرگونه تنبیه بدنی و هرگونه حبس در اماکانی که از روشنائی روز محروم باشد و به طور کلی هرگونه شکنجه و قساوت ممنوع است. از این گذشته دولت بازداشت کننده نمی‏تواند هیچ اسیر جنگی را از درجۀ خود محروم سازد و یا از حمل علامات آن ممانعت نماید.

● مادۀ 88

افسران و افسران جزء و سربازان اسیر جنگی که مجازات انتظامی یا قضائی می‏شوند نباید معامله‏ای که با آنها می‏شود سخت‏تر از معامله‏ای باشد که با افراد نیروهای مسلح دولت بازداشت کننده که دارای همان درجه و محکوم به همان مجازات شده باشند می‏شود.
اسیران جنگی از جنس اناث نباید در موقع تعیین مجازات به محکومیتی شدیدتر از محکومیت زنان وابسته به نیروهای دولت بازداشت کننده که مرتکب همان جرم شده باشند محکوم شوند یا در دورۀ اجرای مجازات رفتاری که با آنها می‏شود شدیدتر از رفتاری باشد که با زنان وابسته به نیروهای آن دولت می‏شود.
در هیچ حالی اسیران جنگی از جنس اناث نباید در موقع تعیین مجازات به محکومیتی شدیدتر از محکومیت مردان عضو نیروهای جنگی دولت بازداشت کننده که مرتکب همان جرم شده باشند محکوم گردند یا در موقع اجرای مجازات معاملۀ شدیدتری با آنها بشود.
پس از انجام مجازاتهای انتظامی یا قضائی دربارۀ اسیر جنگی که محکومیت یافته باشد نباید رفتاری که با او می‏شود با رفتاری که با اسیران می‏شود متفاوت باشد.

● مادۀ 89

مجازات‏های انتظامی که دربارۀ اسیران جنگی ممکن است اجراء شود به قرار ذیل است:
1 جریمه تا میزان پنجاه درصد از مساعدۀ حقوق و فوق العادۀ کار مذکور در مواد 60 و 62 در مدتی که زیاده بر سی روز نباشد.
2 حذف مزایائی که علاوه بر مقررات این قرارداد داده می‏شود.
3 بیگاری‏هائی که ازدو ساعت در روز تجاوز نکند.
4 توقیف
مجازات بند 3 را نمی‏توان دربارۀ افسران معمول داشت.
در هیچ موردی مجازات‏های انتظامی نباید خلاف انسانیت و توأم با خشونت یا متضمن خطر برای سلامت اسیران جنگی باشد.

● مادۀ 90

مدت یک تنبیه واحد هیچگاه از 30 روز متجاوز نخواهد بود. در موارد جرم انتظامی مدت توقیف احتیاطی که متهم قبل از دادرسی و اعلام مجازات تحمل نموده از مدت محکومیت کسر خواهد شد.
حداکثر سی روز فوق نباید تجاوز شود ولو آنکه یک نفر اسیر جنگی بایستی نسبت به چند قضیه اعم از اینکه باهم ارتباط داشته یا بی‏ارتباط باشند از جنبۀ انتظامی جواب بدهد.
بین رأی انتظامی و اجرای آن نباید بیش از یک ماه فاصله شود.
چنانچه یک نفر اسیر جنگی محکوم مجدداً به مجازات انتظامی جدیدی محکوم شود در صورتی که مدت یکی از دو محکومیت مزبور ده روز یا بیشتر باشد باید بین اجرای دو مجازات لااقل سه روز فاصله قائل گردید.

● مادۀ 91

فرار یک اسیر جنگی در موارد ذیل مقرون به موفقیت شناخته خواهد شد:
1 در صورتی که به نیروهای مسلح دولت متبوع خود یا به نیروهای مسلح یک دولت متحد آن ملحق شود.
2 در صورتی که از اراضی تحت اختیار دولت بازداشت کننده یا دولت متفق آن خارج شود.
3 در صورتی که به یک کشتی تحت پرچم دولت متبوع خود یا یک دولت متحد آن که در آب‏های ساحلی دولت بازداشت کننده باشد ملحق شود مشروط به اینکه کشتی مزبور تحت امر دولت بازداشت کننده واقع نباشد.
اسیران جنگی که به مصداق این ماده موفق بفرار شوند اگر مجدداً اسیر گردند مشمول هیچگونه مجازاتی برای فرار سابق خود نخواهند بود.

● مادۀ 92

اسیر جنگی که اقدام به فرار کند و قبل از توفیق یافتن به مصداق مادۀ 91، دستگیر شود نسبت به عمل مزبور ولو در صورت تکرار فقط مشمول یک مجازات انتظامی خواهد بود.
فراری دستگیر شده هر چه زودتر به مقامات نظامی مربوط تسلیم خواهد گردید.
اسیران جنگی که بر اثر فرار مقرون با عدم موفقیت مجازات شده باشند ممکن است علی رغم بند چهارم از مادۀ 88 تحت مراقبت مخصوص قرار داده شوند ولی مشروط به اینکه مراقبت مزبور به سلامت مزاج آنها صدمه نزند و در بازداشتگاه اسیران جنگی صورت گیرد و متضمن حذف هیچ یک از تضمیناتی که به موجب این قرارداد به آنان اعطاء شده نباشد.

● مادۀ 93

فرار یا اقدام به فرار ولو در صورت تکرار در مورد اسیر جنگی که به علت تخلف ارتکابی در حین فرار یا اقدام به فرار به دادگاه احاله شده باشد در حکم علل مشدّده شمرده نخواهد شد.
مطابق مدلول مادۀ 83 – تخلفاتی که اسیران جنگی منحصراً به منظور تسهیل فرار خود مرتکب شوند و متضمن هیچگونه اعمال خشونت بر علیه اشخاص نباشد خواه تخلف از مقررات مالکیت عمومی یا سرقت بدون قصد تمول و خواه تهیه یا استعمال اوراق جعلی یا پوشیدن لباس کشوری باشد فقط مشمول مجازات‏های انتظامی خواهند بود.
اسیران جنگی که در فرار یا اقدام به فرار معاونت کرده باشند از این بابت فقط مشمول یک مجازات انتظامی خواهند بود.

● مادۀ 94

چنانچه یک اسیر جنگی فراری دستگیر شود مراتب بر طبق ترتیب مذکور در مادۀ 122 فقط به منظور اطلاع به دولت متبوع او اعلام خواهد گشت.

● مادۀ 95

اسیران جنگی که به خلاف‏های انتظامی متهمند به انتظار رأی نباید در توقیف احتیاطی نگاهداشته شوند مگر آنکه همین عمل دربارۀ اعضای نیروهای مسلح دولت بازداشت کننده در مورد خلاف‏های نظیر آن مجری باشد و یا اینکه منافع عالیۀ حفظ نظم و انتظام بازداشتگاه چنین توقیفی را ایجاب کند.
در مورد کلیۀ اسیران جنگی توقیف احتیاطی که در صورت خلاف‏های انتظامی به عمل می‏آید به حداقل تقلیل خواهد یافت و از چهارده روز تجاوز نخواهد کرد.
مقررات مواد 97 و 98 این فصل دربارۀ اسیرانی که به علت خلاف انتظامی در توقیف احتیاطی هستند اجرا خواهد گردید.

● مادۀ 96

اعمال خلاف انتظامی مورد بازجوئی فوری قرار خواهد گرفت.
مجازات‏های انتظامی در عین حفظ صلاحیت دادگاه‏ها و مقامات عالیۀ نظامی فقط توسط افسری که به سمت فرمانده بازداشتگاه دارای اختیارات انتظامی باشد یا توسط یک افسر مسئول که جانشین او باشد و یا افسری که فرمانده مزبور اختیارات انتظامی خود را به وی تفویض کرده باشد معلوم خوهد شد.
این اختیارات در هیچ حالی نباید به یک اسیر جنگی تفویض یا توسط یک اسیر جنگی اعمال شود. قبل از صدور حکم مجازات انتظامی باید موارد اتهام به طور دقیق به او اجازه داده شود که عمل خود را توضیح دهد و از خود دفاع نماید.
به وی اجازه داده خواهد شد که شهادت شهود خود را به اصغاء برساند و در صورت لزوم به یک نفر مترجم ذیصلاحیت متوسل گردد. حکم صادره به اسیر جنگی و معتمد اعلام خواهد شد.
فرمانده بازداشتگاه باید دفتری برای ثبت مجازات‏های انتظامی صادره نگاه دارد. دفتر مزبور در اختیار نمایندگان دولت حامی نگاهداشته خواهد شد.

● مادۀ 97

اسیران جنگی را در هیچ موردی نباید برای اجرای مجازات‏های انتظامی به مؤسسات تأدیبی (زندان ـ توقیف‏گاه نظامی ـ زندان محکومیت اعمال شاقه و غیره) انتقال داد.
کلیۀ اماکن مجازات‏های انتظامی باید مطابق شرایط بهداشتی مذکور در مادۀ 25 باشد. اسیران جگی که در دورۀ مجازات به سر می‏برند باید قادر باشند که خود را در حال نظافت طبق مفاد مادۀ 29 نگاهدارند توقیف‏گاه افسران و همردیفان از توقیفگاه افسران جزء وافراد جدا خواهد بود.
اسیران جنگی از جنس اناث که در دورۀ مجازات انتظامی بسر می‏برند باید در اماکنی متمایز از اماکن مردان توقیف شوند و مستقیماً تحت مراقبت زنان باشند.

● مادۀ 98

اسیران جنگی که بر اثر مجازات انتظامی در توقیفند کماکان از مقررات این قرارداد بهره‏مند خواهند بود مگر در حدودی که نفس توقیف مقررات مزبور را غیر قابل اجراء سازد. معهذا مزایای مواد 78 و 126 نباید در هیچ حالی از آنان سلب گردد.
اسیران جنگی را که مجازات انتظامی می‏یابند نباید از مزایای وابسته به درجۀ آنان محروم ساخت. اسیران جنگی که مجازات انتظامی می‏یابند حق خواهند داشت که ورزش بدنی کنند و لااقل دو ساعت در هوای آزاد بسر برند.
در صورتی که تقاضا کنند حق خواهند داشت در معاینۀ طبی روزانه حاضر شوند.
پرستاری‏هائی را که وضع مزاج آنان ایجاب می‏کند دریافت خواهند داشت ودر صورت لزوم به درمانگاه بازداشتگاه یا به بیمارستان منتقل خواهند شد.
همچنین حق خواهند داشت بنویسند و بخوانند و نامه دریافت و ارسال دارند ولی امانات و پولی که برای آنان می‏رسد پس از پایان مجازات به آنها تسلیم خواهد شد. این قبیل امانات و مرسولات تا پایان مجازات آنان به معتمد بازداشتگاه سپرده خواهد شد و معتمد مزبور مواد غذائی فاسد شدنی موجود در امانات را به درمانگاه تسلیم خواهد کرد.

● مادۀ 99

هیچ اسیر جنگی را نمی‏توان به واسطۀ عملی تعقیب یا محکوم کرد که آن عمل به موجب قوانین دولت بازداشت کننده یا به موجب حقوق بین المللی که در تاریخ ارتکاب آن عمل معتبر است مصرّحاً ممنوع نباشد.
هیچ فشار روحی یا بدنی نباید به منظور اعتراف به عمل مورد اتهام به اسیر جنگی وارد آید.
هیچ اسیر جنگی را نمی‏توان محکوم نمود مگر آنکه وسیلۀ دفاع داشته باشد و یک نفر مدافع ذی صلاحیت به او معاونت کند.

● مادۀ 100

در مورد تخلفاتی که طبق قوانین دولت بازداشت کننده مشمول حکم اعدام است باید مراتب هر چه زودتر به اسیران جنگی و دولتهای حامی اطلاع داده شود.
بعد هم هیچ گونه تخلفی را نمی‏توان بدون موافقت دولت متبوع اسیران با حکم اعدام مجازات کرد.
دربارۀ اسیر جنگی نمی‏توان حکم اعدام صادر کرد مگر پس از آنکه توجه دادگاه طبق بند دوم از مادۀ 78 مخصوصاً به این نکته جلب شده باشد که چون متهم تبعۀ دولت بازداشت کننده نیست هیچ‏گونه وظیفۀ وفاداری در قبال آن دولت ندارد و فقط به واسطۀ عللی خارج از اختیار خود اوست که به دست دولت بازداشت کننده افتاده است.

● مادۀ 101

چنانچه دربارۀ یک اسیر جنگی حکم اعدام صادر گردد حکم مزبور از تاریخی که شرح جزئیات آن طبق مادۀ 107 به دولت حامی به نشانی معین برسد تا انقضای لااقل شش ماه نباید به موقع اجراء گذاشته شود.

● مادۀ 102

حکم صادره بر علیه اسیر جنگی در صورتی معتبر است که توسط همان محاکم و مطابق همان اصول دادرسی که دربارۀ اشخاص متعلق به نیروهای دولت بازداشت کننده معمول است صادر شده باشد. از آن گذشته اعتبار آن در صورتی است که مفاد این فصل رعایت گردیده باشد.

● مادۀ 103

هر بازپرسی قضایی بر علیه اسیر جنگی باید در کمال سرعتی که اوضاع و احوال اجازه می‏دهد جریان یابد بطوری که دادرسی هر چه زودتر به عمل آید.
هیچ اسیر جنگی را نمی‏توان در توقیف احتیاطی نگاهداشت مگر به میزانی که دربارۀ اعضای نیروهای مسلح دولت بازداشت کننده برای نظیر همان تخلفات مجری است و یا در صورتی که امنیت کشور توقیف اسیر را ایجاب کند ولی در هیچ حالی توقیف احتیاطی مزبور نباید از سه ماه تجاوز کند.
مدت توقیف احتیاطی اسیر جنگی از مدت مجازات محرومیت از آزادی اسیر محکوم کسر خواهد گردید از این گذشته در موقع تعیین مجازات هم مدت مزبور در نظر گرفته خواهد شد.
اسیران جنگی در مدت توقیف احتیاطی از مقررات مواد 97 و 98 این فصل بهره‏مند خواهد بود.

● مادۀ 104

در هر موردی که دولت بازداشت کننده تصمیم به تعقیب قضائی یک اسیر جنگی بگیرد مراتب را هر چه زودتر و لااقل سه هفته قبل از شروع دادرسی به دولت حامی اطلاع خواهد داد. مهلت سه هفتۀ مزبور از تاریخی شروع می‏شود که اطلاع نامه به دولت حامی به نشانی که دولت مزبور قبلاً به دولت بازداشت کننده اطلاع داده برسد.
اطلاع‏نامۀ مزبور حاوی مطالب زیر خواهد بود:
1 نام و نام خانوادگی اسیر جنگی با ذکر درجه و شماره و تاریخ تولد او در صورتی که شغلی داشته باشد با تعیین شغل و حرفه او.
2 محل توقیف یا بازداشت.
3 شرح اتهام یا اتهامات با ذکر مقررات قانونی که دربارۀ آن اتهامات قابل اجرا است.
4 تعیین دادگاهی که قضیه را دادرسی خواهد کرد با ذکر تاریخ و محلی که برای شروع دادرسی در نظر گرفته شده.
عین این اطلاع نامه توسط دولت بازداشت کننده به معتمد اسیر جنگی تسلیم خواهد شد.
چنانچه در موقع شروع دادرسی با ارائه سند مدلل نشود که دولت حامی و اسیر جنگی و معتمد ذیربط اطلاع نامۀ فوق را لااقل سه هفته قبل از شروع دادرسی دریافت داشته‏اند دادرسی به عمل نخواهد آمد و موکول به بعد خواهد گردید.

● مادۀ 105

اسیر جنگی حق خواهد داشت توسط یکی از رفقای خود معاونت شود و به وسیلۀ یک نفر وکیل که خود انتخاب می‏کند دفاع گردد شاهد به دادگاه بیاورد و در صورت لزوم یک نفر مترجم ذی‏صلاحیت بخواهد. دولت بازداشت کننده به موقع قبل از دادرسی به او اطلاع خواهد داد که این حقوق را دارد.
چنانچه اسیر جنگی مدافع تعیین نکرده باشد دولت حامی یک نفر مدافع برای او تهیه خواهد کرد. دولت حامی برای این کار لااقل یک هفته فرصت خواهد داشت ودولت بازداشت کننده بر حسب تقاضای آن دولت صورتی از کسانی که برای تأمین دفاع صلاحیت دارند جهت او ارسال خواهد داشت.در صورتی که مدافع توسط اسیر جنگی یادولت حامی هیچکدام انتخاب نشده باشد دولت بازداشت کننده رأساً یک نفر وکیل ذی‏صلاحیت برای دفاع متهم تعیین خواهد کرد.
وکیل مدافع برای تهیۀ مقدمات دفاع متهم لااقل دو هفته از شروع دادرسی وقت خواهد داشت و نیز از تسهیلات لازم برخوردار خواهد بود من جمله می‏تواند آزادانه با متهم ملاقات و بدون حضور کسی با او صحبت کند. همچنین می‏تواند با کلیۀ شهود متهم من جمله اسیران جنگی گفتگو کند. وکیل نامبرده تا پایان مواعد استینافی از این تسهیلات بهره‏مند خواهد بود.
ادعانامه و مدارکی که به طور کلی طبق قوانین جاریۀ ارتش دولت بازداشت کننده به متهمین ابلاغ می‏شود با فرصت کافی قبل از شروع دادرسی به زبانی که متهم بفهمد به اسیر متهم تسلیم خواهد شد. ادعانامه و مدارک مزبور به همین کیفیت به مدافع متهم نیز تسلیم خواهد گردید.
نمایندگان دولت حامی حق خواهند داشت در جلسات دادرسی حضور یابند مگر آنکه دادرسی از لحاظ مصالح تأمینی کشور در جلسۀ غیرعلنی به عمل آید. در این صورت دولت بازداشت کننده این موضوع را به دولت حامی اطلاع خواهد داد.

● مادۀ 106

هر اسیر جنگی حق خواهد داشت طبق کیفیات معمول در مورد اعضای نیروهای مسلح دولت بازداشت کننده در مورد هر حکمی که درباره‏اش صادر شده تقاضای پژوهش یا فرجام یا تجدید نظر نماید. حقوق واخواهی او و همچنین مهلت‏های اعمال حقوق مزبور به تفصیل به او اطلاع داده خواهد شد.

● مادۀ 107

حکمی که دربارۀ یک نفر اسیر جنگی صادر شود بلافاصله بصورت اطلاع‏نامۀ اجمالی با ذکر اینکه آیا اسیر حق پژوهش یا فرجام یا تجدید نظر دارد به استحضار دولت حامی خواهد رسید.
اطلاع‏نامۀ مزبور به معتمد ذیربط نیز تسلیم خواهد شد. همچنین در صورتی که رأی محکمه در حضور متهم صادر نشده باشد به زبانی که بفهمد به او ابلاغ خواهد گردید بعلاوه دولت بازداشت کننده بلافاصله تصمیم اسیر جنگی را دربارۀ استفاده از حقوق واخواهی که دارد به دولت حامی اطلاع خواهد داد.
از این گذشته در صورتی که محکومیت قطعی شود و یا در صورتی که در دادگاه بدوی حکم اعدام صادر شده باشد دولت بازداشت کننده اطلاع‏نامۀ مبسوطی که حاوی مطالب ذیل باشد هر چه زودتر برای دولت حامی ارسال خواهد داشت:
1 متن صحیح حکم.
2 گزارش اجمالی بازپرسی ودادرسی با ذکر رئوس مسائل اتهام و دفاع.
3 عندالاقضاء ذکر محلی که محکومیت در آنجا انجام خواهد شد.
ابلاغ اطلاعات مذکور در بندهای بالا به دولت‏های حامی به نشانی که دولت مزبور قبلاً به دولت بازداشت کننده اطلاع داده صورت خواهد گرفت.

● مادۀ 108

مجازات‏هائی که طبق احکام صادره بر علیه اسیران جنگی قطعیت می‏یابد در همان مؤسسات و به همان کیفیتی که برای اعضاء نیروهای دولت بازداشت کننده معمول است اجراء خواهد گردید. کیفیات مزبور باید در همۀ احوال مطابق مقتضیات بهداشت و انسانیت باشد.
اسیر جنگی از جنس اناث که بدین طریق محکومیت یابد در اماکن مجزا و تحت نظارت زنان قرار خواهد گرفت.
در هر حال اسیران جنگی که محکوم به مجازات محرومیت از آزادی شوند از مفاد مواد 78 و 126 این قرارداد برخوردار خواهند بود. از این گذشته اجازه خواهند داشت که نامه دریافت و ارسال دارند و لااقل ماهی یک بسته امانت دریافت و منظماً در هوای آزاد ورزش کنند.
پرستاری‏های بهداری که مستلزم وضع سلامت آنانست و همچنین در صورتی که مایل باشند کمک روحانی نیز دریافت خواهند داشت. مجازات‏هائی که دربارۀ آنها اجراء می‏شود منطبق با مفاد بند سوم از مادۀ 87 خواهد بود.

خش پنجم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۱۸ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 69

دولت بازداشت کننده به محض اینکه اسیران جنگی به دستش افتند باید اقداماتی را که برای اجرای این قرارداد پیش‏بینی کرده به اسیران جنگی اطلاع دهد و به وسیله‏ی دولت حامی به اطلاع دولت متبوع آنان نیز برساند. همچنین هر تغییری را که در اقدامات مزبور داده شود اطلاع خواهد داد.

● مادۀ 70

هر اسیر جنگی به محض اینکه به اسارت درآمد یا منتهی یک هفته بعد از ورود به بازداشتگاه ولو بازداشتگاه عبوری و همچنین در صورت بیماری یا انتقال به بیمارستان یا بازداشتگاه دیگری باید بتواند کارتی که در صورت امکان مطابق نمونۀ پیوست این قرارداد باشد مستقیماً به خانوادۀ خود و همچنین به آژانس مرکزی اسیران جنگی مذکور در مادۀ 123 ارسال و آنها را از اسارت و نشانی و وضع سلامت خود مستحضر سازد.
این کارتها با کمال سرعت ممکن ارسال خواهد شد و نباید دچار هیچگونه تأخیری شوند.

● مادۀ 71

اسیران جنگی مجازند که کارت و نامه دریافت و ارسال کنند. چنانچه دولت بازداشت کننده معتقد باشد که لازم است مکاتبات مزبور محدود شود لااقل باید هر ماه اجازۀ ارسال دو نامه و چهار کارت که حتی المقدور طبق نمونه‏های پیوست این قرارداد باشد بدهد (کارت‏های مذکور در مادۀ 70 جزو این تعداد نیست).
محدودیت‏های دیگری نمی‏توان برقرار ساخت مگر آنکه دولت حامی به ملاحظۀ مشکلاتی که برای دولت دستگیر کننده در استخدام عدۀ کافی مترجم خوب جهت اجرای سانسور موجود باشد محدودیت‏های مزبور را بخیر و صلاح خود اسیران تشخیص دهد.
در صورتی که بنا باشد نامه‏های وارده به عنوان اسیران جنگی محدود شود تصمیم آن را فقط دولت متبوع آنان احیاناً بنابر تقاضای دولت بازداشت کننده باید اتخاذ نماید کارت‏ها و نامه‏ها باید توسط سریع‏ترین وسائلی که دولت بازداشت کننده دارد حمل شود و نباید آنها را برای مقاصد انضباطی نگاهداشت یا به تأخیر انداخت.
اسیران جنگی که مدّتی از خانوادۀ خود بی‏خبر مانده باشند یا وصول و ارسال خبر برای آنها از طریق عادی غیر مقدور باشد و آنهایی که با خانوادۀ خود بعد مسافت فوق العاده دارند اجازه خواهند یافت تلگرافاتی به کسان خود بفرستند. و چه این قبیل تلگرافات به بدهکار حساب آنان نزد دولت بازداشت کننده منظور یا از محل پولی که موجود دارند پرداخت خواهد شد همچنین اسیران در مقام فوریت می‏توانند از این قاعده استفاده کنند.
به طور کلی مکاتبات اسیران جنگی به زبان مادری خودشان تحریر خواهد یافت و دولت‏های متخاصم می‏توانند السنۀ دیگری را هم مجاز نمایند.
کیسه‏های حاوی پست اسیران جنگی به دقت مهر و موم خواهد شد و برچسبی خواهد خورد که محتویات آنها را به طور وضوح معلوم کند آنوقت به دفاتر پست مقصد ارسال خواهد گردید.

● مادۀ 72

اسیران جنگی اجازه خواهند داشت که به وسیلۀ پست یا هر وسیلۀ دیگری امانات انفرادی یا دسته جمعی دریافت دارند که من جمله حاوی مواد غذائی ـ لباس ـ دارو و اشیاء مخصوص رفع احتیاجات مذهبی و مطالعاتی و اوقات بیکاری آنان از قبیل کتاب و لوازم مذهبی و ادوات علمی و فرمول امتحانات و آلات موسیقی و لوازم ورزشی و اشیائی باشد که اسیران به وسیلۀ آن بتوانند مطالعات خود را ادامه دهند یا فعالیت هنری نمایند.
این قبیل مرسولات به هیچ وجه دولت بازداشت کننده را از تعهداتی که به موجب این قرارداد بر عهده دارد معاف نخواهد ساخت.
تنها محدودیتی که ممکن است در مورد این قبیل مرسولات قائل شد محدودیت‏هائی است که دولت حامی برای خیر و صلاح خود اسیران جنگی پیشنهاد کند و یا کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ و هر دستگاه دیگری که به اسیران جنگی کمک می‏کند به علت تراکم وسائط نقلیه و ارتباطات فقط از لحاظ حمل امانات محدودیت‏هایی پیشنهاد نماید.
طرز ارسال امانات شخصی یا دسته جمعی در صورت لزوم به موجب موافقت‏نامه‏های مخصوص بین دول ذیربط معلوم خواهد شد و این موافقت نامه‏ها نباید در هیچ حال موجب تأخیر توزیع امانات امدادی اسیران جنگی گردد. امانات و خواربار و ملبوس نباید محتوی کتاب باشد. اعانات بهداری باید عموماً در بسته‏های دسته جمعی ارسال شود.

● مادۀ 73

چنانچه موافقت‏نامه‏های مخصوصی بین دول ذیربط راجع به طرز دریافت و توزیع امانات حاوی اعانات دسته جمعی موجود نباشد آئین‏نامۀ مربوط به اعانات دسته جمعی پیوست این قرارداد به موقع اجراء گذاشته خواهد شد.
موافقت‏نامه‏های مخصوص مذکور در فوق به هیچ وجه نباید حق معتمد را از حیث تحویل گرفتن اعانات دسته جمعی اسیران جنگی و تقسیم و صرف آنها به خیر و صلاح اسیران محدود سازد.
همچنین موافقت‏نامه‏های مزبور نباید حقی را که نمایندگان دول حامی و کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ یا هر دستگاه دیگر کمک به اسیران جنگی از حیث عهده‏داری ایصال امانات دسته‏جمعی و بررسی در تقسیم آن بین گیرندگان دارند محدود سازد.

● مادۀ 74

کلیۀ امانات حاوی اعانات جهت اسیران جنگی از هر گونه حقوق ورودی و گمرک و غیره معاف خواهند بود.
مکاتبات و امانات حاوی اعانات و امانات نقدی مجاز که به عنوان اسیران جنگی فرستاده شود یا توسط آنها به وسیلۀ پست خواه مستقیماً و خواه به توسط دفاتر اطلاعات مذکور در مادۀ 123 ارسال گردد از هرگونه عوارض پستی چه در کشورهای مبدأ و مقصد و چه در کشورهای عرض راه معاف خواهد بود.
کرایۀ حمل امانات حاوی اعانات به مقصد اسیران جنگی که حمل آن به علت وزن یا هر علت دیگری به وسیلۀ پست مقدور نباشد در تمام اراضی که تحت نظارت دولت بازداشت کننده است به عهدۀ آن دولت خواهد بود. دولت‏های عضو این قرارداد هزینه‏های مزبور را در قلمرو خود تحمل خواهند کرد.
در صورت فقدان موافقت‏نامه‏های مخصوص بین دولت‏های ذیربط هزینه‏های ناشی از حمل این قبیل امانات که مشمول معافیتهای مذکور در فوق نباشد به عهدۀ فرستنده خواهد بود.
دولت‏های معظمۀ متعاهد سعی خواهند کرد مخارج تلگرافاتی که اسیران جنگی مخابره می‏کنند یا دریافت می‏نمایند حتی الامکان تخفیف یابد.

● مادۀ 75

در صورتی که عملیات جنگی مانع از آن باشد که دول ذیربط تعهداتی را که از حیث تأمین حمل و نقل امانات مذکور در مواد 70 و 71 و 72 و 77 بر عهده دارند ایفاء نمایند دول حامی مربوط و کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ یا هر دستگاه دیگری که مورد قبول متخاصمین باشد می‏توانند حمل امانات را با وسائل مناسب (واگن ـ کامیون ـ کشتی ـ هواپیما و غیره) عهده‏دار گردند.

● مادۀ 76

سانسور نامه‏های واصله جهت اسیران جنگی یا نامه‏های صادرۀ آنان باید در کوتاه‏ترین مدت ممکن به عمل آید و فقط باید توسط دولت فرستنده و دولت گیرنده صورت گیرد. هر یک از این دو دولت نمی‏توانند یک نامه را بیش از یک بار سانسور کنند.
بازرسی امانات اسیران جنگی نباید طوری صورت گیرد که حفظ و نگاهداری مواد غذائی محتوی آنها را مشکل سازد. این بازرسی در غیر مورد کتاب یا نوشته در حضور گیرندۀ امانت یا یکی از رفقای او که رسماً نمایندگی او را داشته باشد صورت خواهد گرفت. تسلیم امانات انفرادی یا دسته جمعی به اسیران نباید به بهانۀ مشکلات سانسور به تأخیر افتد.
هر گونه قدغن ارسال مراسلات که توسط دولت‏های متخاصم بعلل نظامی یا سیاسی مقرر شود فقط جنبۀ موقتی خواهد داشت و مدت آن حتی الامکان کوتاه خواهد بود.

● مادۀ 77

دولت‏های بازداشت کننده همه گونه تسهیلات فراهم خواهند آورد که اوراق و اسناد وارده به عنوان اسیران جنگی یا صادره توسط آنان خصوصاً وکالت نامه و وصیت نامه به توسط دولت حامی یا آژانس مرکزی اسیران جنگی مذکور در مادۀ 123 به مقصد برسد.
در همه احوال دول بازداشت کننده در تنظیم این قبیل اسناد برای اسیران جنگی تسهیلات لازم فراهم خواهند کرد و بالاخص به آنان اجازه خواهند داد که با یک نفر حقوقدان مشورت نمایند و اقدامات لازم به عمل خواهند آورد که صحت امضای اسیران به گواهی برسد.

خش چهارم

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۱۸ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 61

دولت بازداشت کننده وجوهی را که دولت متبوع اسیران جنگی به عنوان متمم حقوق برای آنان بفرستد قبول خواهد کرد مشروط به این که مبالغ مزبور برای کلیۀ اسیران جنگی یک طبقه متساوی باشد و به کلیۀ اسیران متبوع آن دولت از آن طبقه داده شود و به محض امکان به بستانکار حساب شخصی اسیران جنگی طبق مفاد مادۀ 64 منظور گردد. ارسال وجوه متمم مزبور هیچ یک از تعهداتی را که به موجب این قرارداد بر عهدۀ دولت بازداشت کننده است اسقاط نخواهد کرد.

● مادۀ 62

اسیران جنگی مستقیماً از مقامات بازداشت کننده فوق العاده عادلانه‏ای بابت کار دریافت خواهند داشت و میزان آن توسط دولت مزبور تعیین خواهد شد ولی در هر حال از ربع فرانک سویس بابت هر روز کامل کار کمتر نخواهد بود. دولت بازداشت کننده میزان فوق العادۀ کار روزانه را که تعیین می‏کند به اسیران جنگی و همچنین به توسط دولت حامی به دولت متبوع آنان اطلاع خواهد داد.
فوق‏العادۀ کار توسط مقامات بازداشت کننده بااسیران جنگی که به طور دائم به مشاغل یا کارهای دستی مربوط به ادارۀ و تنظیمات داخلی و نگاهداری بازداشتگاه و همچنین به اسیران جنگی که برای اجرای وظایف روحانی یا بهداری به نفع هم‏قطاران خود گماشته می‏شوند نیز تأدیه خواهند گردید.
فوق العاده کار معتمد و معاونین و احیاناً مشاورین او از صندوق سود فروشگاه برداشت خواهد شد. میزان آن توسط معتمد مزبور معلوم و به تصویب فرمانده بازداشتگاه خواهد رسید چنانچه چنین صندوقی موجود نباشد مقامات بازداشت کننده فوق العادۀ کار عادلانه‏ای به اسیران مزبور تأدیه خواهد کرد.

● مادۀ 63

اسیران جنگی مجازند وجوهی را که انفراداً یا اجتماعاً برایشان می‏رسد دریافت دارند.
هر اسیر جنگی حق دارد از موجودی بستانکار حساب خود به ترتیب مذکور در مادۀ ذیل در حدودی که دولت بازداشت کننده معین نموده استفاده کند و دولت مزبور باید درخواست‏های پرداختی را که بدین طریق می‏شود اجرا نماید. اسیران جنگی اجازه خواهند داشت با رعایت محدودیت‏های مالی یا پولی که ضرورت اساسی آن را دولت بازداشت کننده لازم بداند حواله‏هائی به خارجه بدهند. در این صورت دولت بازداشت کننده بالاخص به حوالجاتی که اسیران جنگی برای اشخاص تحت تکفل خود می‏فرستند موافقت خواهد کرد.
در هر حال اسیران جنگی می‏توانند با موافقت دولت متبوع خود پرداخت‏هایی در کشور خود به ترتیب ذیل بنمایند:
دولت بازداشت کننده به توسط دولت حامی اعلامیه‏ای حاوی کلیۀ اطلاعات مفید دربارۀ صادرکنندۀ حواله و گیرنده آن با ذکر مبلغ به پول دولت بازداشت کننده برای دولت متبوع اسیر جنگی ارسال خواهد داشت. اعلامیۀ مزبور باید به امضای اسیر ذیربط و امضای فرمانده بازداشتگاه باشد. دولت بازداشت کننده آن مبلغ را به دیون حساب اسیر جنگی خواهد برد. مبالغی که بدین طریق حواله می‏شود توسط دولت بازداشت کننده به بستانکار حساب دولت متبوع اسیران جنگی منظور خواهد شد.
دولت بازداشت کننده می‏تواند برای اجرای مقررات بالا به آئین‏نامۀ نمونه که در پیوست شمارۀ 5 این قرارداد نوشته شده مراجعه نماید.

● مادۀ 64

دولت بازداشت کننده برای هر اسیر جنگی حسابی که لااقل دارای مندرجات ذیل باشد نگاه خواهد داشت:
1 مطالبات اسیر جنگی و مبالغی که بابت پیش پرداخت حقوق و فوق العادۀ کار یا هر عنوان دیگری دریافت نموده. مبالغی که از اسیر جنگی به پول دولت بازداشت کننده مأخوذ شده مبالغی که از اسیر جنگی مأخوذ و بر حسب تقاضای خود او به پول دولت بازداشت کننده تسعیر شده است.
2 مبالغی که نقداً یا نظیر نقدی به اسیر جنگی پرداخت شده، پرداخت‏هایی که بر حسب تقاضای او به حساب او به عمل آمده، مبالغی که از اسیر جنگی مأخوذ و بر حسب تقاضای خود او به پول دولت بازداشت کننده تسعیر شده است.

● مادۀ 65

هر رقمی که به حساب یک اسیر جنگی درج می‏شود باید توسط خود او یا توسط معتمدی که بنام او عمل و اقدام می‏نماید امضاء یا پاراف شود.
اسیران جنگی در هر زمان تسهیلات کافی خواهند داشت که به حساب خود مراجعه کنند و رونوشتی از آن دریافت نمایند. حساب ممکن است توسط نمایندگان دولت در مواقعی که به بازداشگاه سرکشی می‏کنند رسیدگی شود.
موقعی که اسیران جنگی از بازداشتگاهی به بازداشتگاه دیگر انتقال می‏یابند حساب آنان نیز باید به بازداشتگاه جدید منتقل شود. موقعی که اسیران جنگی از یک دولت بازداشت کننده به دولت دیگری انتقال می‏یابند آن قسمت از وجوه آنان که به پول دولت بازداشت کننده نباشد نیز منتقل خواهد شد و نسبت به سایر مبالغی که در بستانکار حسابشان مانده باشد گواهی نامه‏ای به آنان تسلیم خواهد گردید.
دولت‏های متخاصم ذیربط می‏توانند بین خود ترتیبی بدهند که در فواصل معین صورت حسابهای اسیران جنگی را به وسیلۀ دولت حامی برای یکدیگر ارسال دارند.

● مادۀ 66

وقتی که اسارت اسیر جنگی از طریق آزادی یا اعادۀ به میهن خاتمه یابد دولت بازداشت کننده گواهی‏نامه‏ای به امضای یک نفر افسر مسئول مبنی بر تصدیق موجودی بستانکار او در پایان اسارت به او تسلیم خواهد کرد. بعلاوه دولت بازداشت کننده صورت‏هایی حاوی کلیۀ اطلاعاتت مربوط به اسیرانی که اسارت آنان بواسطۀ اعاده به میهن، آزادی، فرار، فوت یا به هر نحو دیگر خاتمه یافته یا گواهی موجودی‏های بستانکار حساب آنان بوسیلۀ دولت حامی برای دولت متبوع آنان خواهد فرستاد. هر برگ از صورت‏های مزبور باید توسط یک نفر نمایندۀ مجاز دولت بازداشت کننده گواهی شده باشد.
دولت‏های ذیربط می‏توانند تمام یا قسمتی از مقررات بالا را به موجب موافقت‏نامۀ مخصوصی تغییر دهند.
دولت متبوع اسیر جنگی مسئول اقدام در تصفیه موجودی بستانکاری خواهد بود که دولت بازداشت کننده در پایان اسارت به وی بدهکار است.

● مادۀ 67

پیش پرداختهائی که طبق مادۀ 60 از محل حقوق به اسیران جنگی پرداخت می‏شود در حکم آن تلقی خواهد شد که توسط دولت متبوع اسیران مزبور تأدیه شده است. نسبت به پیش پرداختهای مزبور به انضمام کلیۀ پرداختهائی که توسط آن دولت به موجب بند سوم از مادۀ 63 و مادۀ 68 به عمل می آید در پایان جنگ بین دولت‏های مربوط قرارهای لازم داده خواهد شد.

● مادۀ 68

هرگونه درخواست فوق العادۀ غرامت که توسط یکی از اسیران جنگی به علت سانحه یا معلولیت دیگری ناشی از کار به عمل آید توسط دولت حامی به دولت متبوع او ابلاغ خواهد شد.
در هر حال دولت بازداشت کننده بر طبق مادۀ 54 گواهی‏نامه‏ای مبنی بر گواهی نوع زخم یا معلولیت و اوضاع و احوال وقوع آن و اطلاعات مربوط به پرستاریهای طبی یا بستری شدن در بیمارستان که دربارۀ آن اسیر به عمل آمده است به وی خواهد داد.
این گواهی‏نامه باید به امضاء افسر مسئول دولت بازداشت کننده برسد و توضیحات طبی باید توسط طبیب بهداری ارتش گواهی شود.
دولت بازداشت کننده هرگونه درخواست غرامتی را که از یک نفر اسیر جنگی بابت لوازم شخصی و نقدینه یا اشیاء قیمتی که به موجب مادۀ 18 از وی اخذ شده و هنگام اعاده او به میهن خویش، به وی مسترد نگردیده باشد و همچنین هرگونه درخواست غرامت مربوط به فقدان چیزی که اسیر تقصیر آن را منسوب به دولت بازداشت کننده یا یکی از عمال آن بداند به دولت متبوع او ابلاغ خواهد کرد. بالعکس دولت بازداشت کننده باید لوازم شخصی را که اسیر جنگی در مدت اسارت لازم دارد به هزینۀ خود تعویض نماید در هر حال دولت بازداشت کننده گواهی‏نامه‏ای به امضاء افسر مسئول حاوی کلیۀ اطلاعات مفید به اسیر جنگی خواهد داد که معلوم نماید به چه جهت لوازم و نقدینه یا اشیاء قیمتی مزبور به او مسترد نشده است نسخۀ ثانی این گواهی‏نامه به توسط آژانس مرکزی اسیران جنگی مذکور در مادۀ 133 برای دولت متبوع اسیر ارسال خواهد شد.

پیوست شماره 1

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۲۴ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

موافقت‏نامه نمونه راجع به بازگشت مستقیم اسیران جنگی و بستری شدن آنان در بیمارستان‏های کشور بی‏طرف (رجوع شود به ماده 110)
1 اصول مربوط به بازگشت مستقیم و بستری شدن در کشور بی‏طرف

اشخاص ذیل مستقیماً به میهن خود اعاده خواهند شد:
1 کلیه اسیران جنگی که بر اثر جراحت دچار معلولیت‏های ذیل شوند:
فقدان یک عضو، فلج، ناتوانی مفاصل یا غیره مشروط به اینکه ناتوانی مزبور لااقل عبارت از فقدان یک دست یا یک پا و یا معادل با فقدان یک دست یا یک پا باشد.
موارد ذیل معادل فقدان یک دست یا یک پا تلقی می‏شود ولی ذکر این موارد نباید سبب شود که بر تعبیر و تفسیر وسیع‏تری دربارۀ بند بالا لطمه وارد آید.
الف) فقدان دست، فقدان کلیۀ انگشتان، فقدان شست و سبابۀ یک دست، فقدان پا یا فقدان کلیۀ انگشتان و استخوانهای متارزین Metarsiens یک پا.
ب) اعوجاج استخوان، فقدان نسخ استخوانی، جمع شدن پوست بر اثر جراحت که موجب سلب عمل یکی از مفاصل عمده یا کلیۀ مفاصل یک دست شود.
ج) پسودار تروز Pseudarthrose استخوانهای بلند.
د) تغییر شکل ناشی از شکستگی استخوان یا سانحۀ دیگر که در نتیجۀ آن فعالیت یا استعداد حمل اشیاء سنگین فوق العاده تقلیل یافته باشد.
2 کلیۀ اسیران جنگی مجروح که وضع جراحت آنها طوری مزمن شده باشد که پیش‏بینی شود که مجروح مزبور با وجود معالجه در ظرف یکسال پس از تاریخ جراحت بهبودی نیابد. مثلاً مانند موارد ذیل:
الف) وجود قطعات گلوله در قلب ولو آنکه کمیسیون پزشکی مختلط درموقع معاینه اختلال مهمی مشاهده نکرده باشد.
ب) قطعات فلز در مغز یا ریه ولو آنکه کمیسیون پزشکی مختلط در موقع معاینه نتواند عکس العمل محلی یا عمومی مشاهده کند.
ج) استومینلیت osteomyelite که علاج آن در ظرف یکسال از تاریخ جراحت پیش‏بینی نشود و ظاهراً چنین معلوم باشد که به انکیلوز Ankylose یک مفصل یا به اختلالات دیگری که معادل فقدان یک‏دست یا یک پا باشد منتهی خواهد شد.
د) جراحت نافذ و چرکین مفاصل بزرگ.
هـ) جراحت جمجمه با فقدان یا تغییر مکان نسج استخوانی.
و) جراحت یا سوختگی صورت با فقدان نسج و جراحت مربوط به وظائف الاعضاء.
ز) جراحت نخاع شوکی.
ح) جراحت اعصاب محیطی که عواقب آن معادل فقدان یک دست یا یک پا باشد و علاج آن بیش از یکسال از تاریخ وقوع جراحت طول بکشد مانند جراحت Plexus brachial یا Lombo sacre اعصاب وسطی یا سیاتیک و جراحت مشترک اعصاب ساعد و بازو و اعصاب مشترک ساق یا فخذ و غیره، جراحت مجزای اعصاب ساعد، بازو، ساق یا فخذ موجب بازگشت به میهن نخواهد بود مگر در صورت انقباضات یا اختلالات نوروتروفیک Neurotrophique مهم.
ط) جراحت جهات میزراه که عمل آن را شدیداً لطمه زده باشد.
3 کلیۀ اسیران جنگی بیمار که بیماری آنها طوری مزمن شده باشد که علاج آنها با وجود معالجۀ در ظرف یکسال از تاریخ شروع بیماری پیش‏بینی نشود مثلاً در موارد ذیل:
الف) سل متحول هر عضوی از بدن که طبق پیش‏بینی طبی نتوان بوسیلۀ درمان در کشور بی‏طرف معالجه کرد یا لااقل بهبودی مهمی به آن بخشید.
ب) ذاتالجنب چرکی.
ج) بیماری‏های شدید آلات تنفسی که ناشی از سل نبوده و غیرقابل علاج تصور شود مانند اتساع شدید مجاری ریه (با یا بدون برونشیت)، تنگ نفس مزمن*، برنشیت مزمن* که بیش از مدت یکسال اسارت طول بکشد، برونکتازی و غیره.
(* رأی کمیسیون پزشکی مختلط بیشتر متکی به ملاحظات پزشکی بازداشتگاه و پزشکان هم‏میهن اسیران جنگی و متکی به معاینه پزشکان متخصص متعلق به دولت بازداشت کننده خواهد بود).
د) بیماری‏های مزمن و شدید دستگاه جریان خون از قبیل عوارض دریچه‏ها و میوکارد که در دورۀ اسارت علائم عدم جبران بروز داده باشد ولو آنکه کمیسیون مختلط در موقع معاینه علائم مزبور را نبیند، عوارض پریکارد و عروق (بیماری بورگر Buerger، آنوریسم Anevrisme عروق بزرگ) و غیره.
هـ) عوارض مزمن شدید جهاز هاضمه از قبیل زخم معده یا قرحۀ اثنی عشر، عواقب عمل جراحی معده که در دورۀ اسارت صورت گرفته باشد، گاستریت Gostrite آنتریت Enterite یا کولیت Colite مزمن که بیش از یکسال طول بکشد و وضع عمومی مزاج را قویاً مختل سازد، استسقای کبد، کله سیستوپاتی مزمن Cholecystopathie و غیره.
و) عوارض مزمن شدید آلات تناسلی و میزراه از قبیل بیماریهای مزمن کلیه یا اختلالات ناشی از آن، نفرکتومی Nephrectomy به علت سل یکی از کلیه‏ها، پیلیت Pyelite مزمن یا ضیق مجرای مزمن، هیدرویاپیونفروز Hydroou Pyonephrose عوارض تناسلی شدید مزمن، بارداری و عوارض زایمان هنگامی که بستری شدن در کشور بی‏طرف غیر مقدور باشد و غیره.
ز) بیماریهای مزمن و شدید دستگاه اعصاب مرکزی و محیطی از قبیل پسیکوزها یا پسیکونوروزهای مشهود Psychoses ou psychoneuroses مانند صرع شدید و پسیکونوروز اسارت شدید و غیره که رسماً توسط یک نفر متخصص مشاهده شده باشد، هرگونه اپی لپسی Epilepsie که رسماً توسط پزشک بازداشتگاه مشاهده شده باشد، تصلب شرائین مغز Epilepsie، مزمن که بیش از یکسال طول بکشد و غیره.
ز) بیماریهای مزمن و شدید دستگاه اعصاب مرکزی و محیطی از قبیل پسیکوزها یا پسیکونورزوهای مشهود Payshoses ou psychonevrosesma nifestes مانند صرع شدید و پسیکونوروز اسارت شدید و غیره که رسماً توسط یک نفر متخصص مشاهده شده باشد، هرگونه اپی لپسی Epilepsie که رسماً توسط پزشک بازداشتگاه مشاهده شده باشد X ، تصلب شرائین مغز، نوریت Nevrite مزمن که بیش از یکسال طول بکشد و غیره.
ح) بیماریهای مزمن شدید دستگاه نورووژتاتیف Neurovegetatif همراه با تقلیل عمدۀ استعداد فکری یا جسمانی: تقلیل عمدۀ وزن و تقلیل فعالیت عمومی.
ط) نابینائی دو چشم یا نابینائی یک چشم در حالی که دید چشم دیگر با وجود استعمال عینک اصلاحی کمتر از یک باشد، تقلیل دید که اصلاح آن لااقل در مورد یک چشم بقرار یک دوم میسر نباشد* سایر عوارض مهم چشم از قبیل گلوکوم، ایریتیس Glaucome lritis و کلوروئیدیت Chloroidite و تراخم و غیره.
ی) عوارض شنوائی از قبیل کری کامل یک گوش در حالی که گوش دیگر حرف عادی را از یک متر فاصله نشنود* و غیره.
ک) بیماریهای شدید متابولیسم از قبیل دیابت قندی که مستلزم معالجه با انسولین باشد و غیره.
ل) عوارض شدید غدد ترشحی داخلی از قبیل تیرئوتو کسیکوز Thyreotexicose هیچوتیئز Hypothireose ، بیماری آدیسن Addison کاشکسی سیموندز Cachexie de Simmonds ، تتانی Tetanie و غیره.
م) بیماری‏های شدید و مزمن جهاز هماتوپویه تیک Hematopoietique.
س) مسمومیت‏های شدید مزمن از قبیل ساتورنیسم Saturnisme و هیدرارژیریسم Hydargyrsme و مسمومیت مرفین و کوکائین و الکلیسم و مسمومیت با گاز یا تشعشع و غیره.
ع) عوارض مزمن اعضاء محرکه با اختلالات عملی مشهود از قبیل آرتروزهای Arthroees تغییر شکل دهنده، پولیاتریت متحول مزمن درجۀ اول و دوم Polyerthrite رماتیسم با مظاهر کلینیکی شدید و غیره.

ف) عوارض جلدی مزمن و شدید که در مقابل معالجه مقاومت کند.
ص) هرگونه نئوپلاسم خبیثه Neoplasme melin.
ق) بیماریهای عفونی مزمن شدید که پس از شروع تا مدت یکسال باقی می‏ماند از قبیل مالاریا با اختلالات عضوی بارز، اسهال خونی آمیبی یا باسیلی با اختلالات عمده، سیفلیس درجۀ 3 اعضاء حفره‏ای که در مقابل معالجه مقاومت کند. جذام و غیره.
ر) کمی ویتامین شدید یا کم بنیه‏گی شدید.

اشخاص ذیل برای بستری شدن در بیمارستان در کشور بی‏طرف معرفی خواهند شد:
1 کلیۀ اسیران جنگی مجروح که در اسارت قابل علاج نباشند ولی در صورت بستری شدن در کشور بی‏طرف بتوان آنها را معالجه نمود یا بهبودی مهمی بحالشان بخشید.
2 اسیران جنگی که مبتلا به هر نوع سل در هر عضو بدن باشند و معالجۀ آنها در کشور بی‏طرف احتمالاً موجب علاج آنان خواهد شد به استثنای سل درجۀ اول که قبل از اسارت معالجه نشده باشد.

اسیران جنگی که مبتلا به هرگونه بیماری باشند که مستلزم معالجۀ یکی از اعضای جهاز تنفسی، دوران دم، هاضمه، اعصاب، احساس، تناسلی و میزراه، جلدی، محرکه و غیره باشد و معالجۀ آن ظاهراً در کشور بی‏طرف مؤثرتر از حالت اسارت باشد.
4 اسیران جنگی که در اسارت به علت درد کلیۀ غیر سلی کلیۀ آنها برداشته شده و یا مبتلی به اوستومیلیت Osteomyelite در حال علاج یا در حال کمون و یا مبتلی به دیابت قندی باشند که مستلزم معالجه با انسولین نباشد و غیره.
5 اسیران جنگی مبتلا به نوروز Nevrose که بر اثر جنگ یا بر اثر اسارت پیدا شده باشد.
نوروزهای اسارتی که پس از سه ماه بستری شدن در بیمارستان کشور بی‏طرف معالجه نشود یا بعد از سه ماه به طور وضوح رو به بهبودی قطعی نرود مبتلایان آن به میهن خود اعاده خواهند شد.
6 کلیۀ اسیران جنگی که مبتلا به مسمومیت مزمن شده باشند (گازها، فلزات، مواد قلیایی و غیره) و احتمال معالجۀ آنها در کشور بیطرف بیشتر باشد.
7 کلیۀ اسیران جنگی از طائفه نسوان که حامله یا تازه‏زا باشند به اتفاق کودکان شیرخوار و اطفال کوچک آنها.
اشخاص ذیل از بستری شدن در کشور بی‏طرف مستثنی خواهد بود:
1 کلیۀ موارد پسیکوز Psychose که رسماً تشخیص شده باشد.
2 کلیۀ بیماریهای عصبی عضوی یا حرکتی که عرفاً لاعلاج‏اند.
3 کلیۀ بیماریهای واگیردار در دورۀ واگیری باستثنای سل.
2 ملاحظات عمومی
1 شرایط معینۀ فوق باید به طور کلی در کمال سعۀ نظر تفسیر و اجرا شود.
حالات نوروپاتی و پسیکوپاتی Etats nevropathiques et psychopathiques که بر اثر جنگ یا اسارت ظاهر شود باید مخصوصاً از این سعه نظر برخوردار شوند.
اسیران جنگی که چندین زخم برداشته‏اند و هیچ یک از آنها جداگانه مجوز اعاده به میهن نیست با توجه به حالت روحی آنها که ناشی از تعدد زخمهاست با همان سعه نظر مورد معاینه قرار خواهند گرفت.
2 کلیۀ موارد غیر قابل تردیدی که حق اعادۀ مستقیم به میهن می‏دهد (قطع یکی از اعضاء نابینائی یا کری کامل، سل ریوی مفتوح، بیماری دماغی، نئپلاسم بدخیم و غیره) هر چه زودتر توسط پزشکان بازداشتگاه و کمیسیون‏های اطبای نظامی که توسط دولت بازداشت کننده تعیین می‏شوند معاینه و به کشور خود بازگشت داده خواهند شد.
3 بیماریها یا زخمهای مربوط به قبل از جنگ که شدت نیافته باشند و همچنین زخمهای جنگ که مانع عودت به خدمت نظام نشده باشد سبب حق بازگشت به میهن نخواهد گردید.
4 مقررات حاضر در کلیۀ دول متخاصم به یک نحو تفسیر و اجرا خواهد شد. دولت‏ها و مقامات ذیربط کلیۀ تسهیلات لازم را برای کمیسیون‏های پزشکی مختلط در اجرای وظیفه خود فراهم خواهند ساخت.
5 مثالهای مذکور در قسمت(1) فوق فقط به عنوان مورد نمونه ذکر گردیده است. کسانی که وضعشان کاملاً با این مقررات تطبیق نکند با روح مفاد مادۀ 110 این قرارداد و با اصول مندرج در این موافقت‏نامه مورد قضاوت قرار خواهند گرفت.

پیوست شماره 2 : آئین نامه کنوانسیون های پزشکی مختلط

Description : postdateiconشنبه ۲۵ دی ۱۳۸۹ ساعت ۰۹:۱۷ | Description : PDF| Description : چاپ| Description : نامه الکترونیک

● مادۀ 1

کمیسیون‏های پزشکی مختلط مذکور در مادۀ 112 مرکب از سه عضو خواهند بود که دو نفر از آنها متعلق به یک کشور بی‏طرف بوده و نفر سوم توسط دولت بازداشت کننده معین خواهد شد. ریاست کمیسیون با یکی از اعضای بی‏طرف خواهد بود.

● مادۀ 2

دو عضو بی‏طرف بر حسب تقاضای دولت بازداشت کننده توسط کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ با موافقت دولت حامی تعیین خواهند شد. محل اقامت آنها خواه در کشور خودشان خواه در کشور بی‏طرف دیگر و خواه در کشور بازداشت کننده باشد علی‏السویه است.

● مادۀ 3

اعضای بی‏طرف باید توسط دولت‏های متخاصم مورد پذیرش واقع شوند و دولتهای نامبرده موافقت خود را به کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ و دولت حامی اعلام خواهند داشت. بمحض اعلام این موافقت انتصاب اعضای مزبور رسمیت خواهد یافت.

● مادۀ 4

یک عده اعضای علی‏البدل نیز به تعداد کافی معلوم خواهند شد که در صورت لزوم جانشین اعضاء اصلی شوند. تعیین آنها با اعضاء اصلی یکجا و یا لامحاله در اسرع وقت صورت خواهد گرفت.

● مادۀ 5

چنانچه کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ به علتی قادر به تعیین اعضاء بی‏طرف نباشد اعضاء مزبور توسط دولت حامی تعیین خواهند شد.

● مادۀ 6

حتی‏الامکان یکی از دو عضو بی‏طرف پزشک و دیگری جراح خواهد بود.

● مادۀ 7

اعضاء بی‏طرف در قبال دولت متخاصم از استقلال کامل برخوردار خواهند بود و دول مزبور باید همه گونه تسهیلات را برای اجرای وظیفۀ آنان فراهم آورند.

● مادۀ 8

کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ با موافقت دولت بازداشت کننده در موقع انتصابات مذکور در مواد 2 و 4 این آئین نامه شرایط خدمت اشخاص ذینفع را تعیین خواهد نمود.

● مادۀ 9

همین که پذیرش اعضاء بی‏طرف برسد کمیسیونهای پزشکی مختلط هر چه زودتر و در هر حال در ظرف سه ماه از تاریخ پذیرش شروع بکار خواهند کرد.

● مادۀ 10

کمیسیونهای پزشکی مختلط کلیۀ اسیران موضوع مادۀ 113 قرارداد را معاینه و بازگشت آنها را به میهن یا استثناء از بازگشت و یا تعلیق بازگشت آنها را به معاینۀ ثانوی پیشنهاد خواهند کرد. رأی کمیسیون‏ها با اکثریت آراء خواهد بود.

● مادۀ 11

رأی کمیسیون در هر مورد بخصوص در ظرف یکماه از تاریخ معاینه به دولت بازداشت کننده و دولت حامی و کمیتۀ بین المللی صلیب سرخ ابلاغ خواهد شد. بعلاوه کمیسیون پزشکی مختلط رأی متخذه دربارۀ هر اسیری را که معاینه نموده بخود او ابلاغ خواهد نمود و به کسانی که برای بازگشت به میهن پیشنهاد کرده گواهی نامه‏ای طبق نمونۀ پیوست تسلیم خواهد کرد.

● مادۀ 12

دولت بازگشت کننده مکلف است آراء کمیسیون پزشکی مختلط را در ظرف سه ماه از تاریخ ابلاغ به موقع اجراء گذارد.

● مادۀ 13

در کشوری که فعالیت یک کمیسیون پزشکی مختلط مورد ضرورت است اگر پزشک بی‏طرف وجود نداشته باشد و اگر به علتی تعیین پزشکان بی‏طرف مقیم کشور دیگر میسر نباشد دولت بازداشت کننده با موافقت دولت حامی یک کمیسیون پزشکی تشکیل خواهد داد که همان وظائف کمیسیون پزشکی مختلط را به استثنای مفاد مواد 1 و 2 و 3 و 4 و 6 و 8 این آئین‏نامه انجام خواهد داد.

● مادۀ 14

کمیسیون‏های پزشکی مختلط به طور دائم انجام وظیفه خواهند کرد و هر بازداشتگاه را در فواصلی که کمتر از شش ماه نباشد سرکشی خواهند کرد.

 

اشتراک با دوستان:
اين صفحه را با دوستان خود از طريق ويب سايت هاي شبکه هاي اجتماعي به اشتراک بگذاريد!

نظر ها (0)

نام:
آدرس ايميل:
نظر شما:

یادداشت ها

بازگشت به قرآن تنها راه نجات امت

  بازگشت به قرآن تنها راه نجات امت ایده ی بازکشت به قرآن، سابقه طولانی درتاریخ اسلام دارد. بسیاری از دانشمندان ومصلحان دینی تنها راه نجات مکتب اسلام را دربازگشت به قرآن دانسته اند. اگرچه دلایل ومستندات راهپویان بازگشت به قرآن، متفاوت بوده ومقدمات ، الزامات ونتایج تفکرشان همسانی نداشته اند؛ اما دراصل بازگشت به قرآن وتفکیک پیام این سند معتبر دینی از سایر اسناد وحواشی، اتفاق نظر داشته اند. نخستین کسی که بازگشت به قرآن را سفارش نمود، رسول گرامی اسلام بود. بر اساس روایتی که به آن حضرت نسبت داده شده آمده است: فاذا التبست ...

ادامه مطلب

تبلیغات

ورود همکاران به سایت


يوزر:
پسورد:

بدست آوردن پسورد يا يوزر فراموش شده


کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب این وب سایت محفوظ می باشد. @ 2014
طراحی و توسعه توسط ممتاز هاست